اراضی خالی کمتر، جرم کمتر؟ اثر سیاست‌های باززنده سازی محلات بر وقوع جرم

Abstract

ارتباط بین شرایط محیط فیزیکی و بی نظمی اجتماعی به خصوص جرائم، موضوع حائز اهمیت و جالب توجهی برای اقتصاددانان شهری، جامعه‌شناسان و همین‌طور مدیران محلی محسوب می‌گردد. طی 50 سال گذشته سیاست‌گذاری‌های مختلفی به‌واسطه توانایی‌شان در کاهش جرائم برای مداخله در محیط کالبدی و بهبود شرایط فیزیکی محلات معضل‌دار شهری مورد توجه قرار گرفته‌اند. برنامه‌های نوسازی شهری در اوسط قرن بیستم میلادی و توسعه‌های مجدد پروژه‌های مسکن اجتماعی در دهه 1990 هر دو در این ایده که نشانه‌های بی نظمی کالبدی به جلب ناهنجاری اجتماعی منجر می‌شود، مشترک هستند. اخیراً برنامه ایالتی پایدارسازی محلات ان. اس. پی منابع مالی برای سیاست‌گذاران محلی در راستای احیاء و یا تخریب املاک توقیف و یا رهاشده را در راستای کاهش پیامدهای منفی ناشی از وجود این گونه املاک در محلات – شامل جرائم- تأمین نموده است. در این مقاله، اثرات این برنامه بر الگوی جرائم محلی در سه شهر کلیولند ، شیکاگو و دنور مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج نشان‌دهنده این است که فعالیت‌های تخریب این گونه املاک در کلیولند در کاهش جرائم دزدی و ورود غیرمجاز به قصد سرقت اثرگذار بوده است اما شواهدی از وجود اثرات مشخص ناشی از سرمایه‌گذاری‌های انجام شده برای احیا بناها در این زمینه یافت نشده است. اگرچه بایستی توجه داشت که دقت این برآوردها به تناسب شمار این گونه سرمایه‌گذاری‌ها، محدود بوده است.