شناسایی و اولویت بندی عوامل موثر بر استرس کارکنان پلیس پیشگیری استان خراسان شمالی بر اساس تکنیک تصمیم گیری چند معیاره TOPSIS

Abstract

استرس یکی از مفاهیم مهم در مطالعه روانشناسی و بهداشت روانی به شمار می‌آید و به کفیات گوناگون در زندگی اطلاق می‌شود و به عنوان علل بسیاری از دردها، ناراحتی‌ها و بیماری‌ها تلقی می‌شود. مردم عادی آن را پدیده‌ای رنج‌آور و ناخوشایند، پزشکان مسئله را از دید واکنش‌های فیزیولوژیک، روانپزشکان بنا را بر فشارهای عصبی و به کار بردن مکانیسم‌های سایکوفیزیوژیک و بالاخره روانشناسان آن را تغییر رفتار و حالات هیجانی و بحرانی می‌دانند. هدف از این تحقیق، شناسایی عوامل موثر بر استرس کارکنان پلیس پیشگیری می باشد. تحقیق از نظر هدف کاربردی وازنظر روش، توصیفی ازنوع پیماشی می باشد. برای بررسی عوامل شخصیتی مؤثر بر استرس، از دو پرسشنامه استاندارد Neo و DASS استفاده شده است. علاوه بر این بر اساس مدل کوپ و در ادامه آن سوری، عوامل استرس زا علاوه بر عوامل فردی، در قالب عوامل خانوادگی و شغلی نیز مورد مطالعه قرار گرفته است. پایایی پرسشنامه های نئو و داس بر اساس ضریب آلفای کرونباخ، 0/92، 0/91 و مورد تأیید قرار گرفته است. در خصوص پرسشنامه سوری نیز این میزان 0/87 محاسبه شده است که نشان دهنده پایایی بالایی می باشد. جامعه‌ی آماری کارکنان پلیس پیشگیری استان خراسان شمالی متشکل از 600 نفر است. حجم نمونه آماری با استفاده از جدول مورگان به‌طور تصادفی ساده 234 نفر انتخاب شد. نتیجه حاصل از مدل رگرسیون نشان می دهد که ویزگی های روان نژندی و مسئولیت پذیری جزو عوامل فردی مؤثر بر استرس می باشند. همچنین «نارضایتی خانواده از شغل » بیشترین و «نگرانی از عدم حضور به موقع در حل مشکلات خانواده» کمترین تأثیر را بر استرس دارند. ضمناً «پایین بودن حقوق و مزایا نسبت به سایر مشاغل اجتماع» بیشترین و «عدم وجود اعتماد در محیط شغلی» کمترین تأثیر را در میان عوامل شغلی بر استرس کارکنان جامعه می گذارد. نهایتاً بکارگیری روش تاپسیس نشان داد که عوامل شغلی بیش از سایر موارد بر استرس کارکنان جامعه مذکور تأثیر دارند.