جایگاه فریضۀ امر به معروف و نهی از منکردر پیشگیری از عدم رعایت حجاب شرعی با مطالعۀ موردی شهرستان همدان

Abstract

هدف: پژوهش حاضر بررسی سیاست تقنینی امر به معروف و نهی از منکر در کاهش جرم بدحجابی با مطالعه موردی شهرستان همدان است. روش پژوهش حاضر، یک مطالعۀ توصیفی از نوع علمی مقایسه‌ای و جامعۀ آماری پژوهش شامل تمامی صاحب‌نظران در عرصۀ فرهنگی و متولیان قضایی در سال 94 بوده که از این افراد، تعداد 144 نفر (90 نفر مردو 54 نفر زن) به‌عنوان نمونه و به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامة با طیف لیکرت، جمع‌آوری گردید و در تعداد 144 پرسشنامه در قالب 30 گویه در اختیار جامعه آماری در دسترس قرار گرفت. برای تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از روش‌های آماری آزمون ضریب همبستگی پیرسون و اسپیرمن و نیز نرم‌افزار SPSS استفاده شد. یافتة‌ها: نتایج حاصله در بین 4 طیف (قضات، دانشجویان، روحانیون، ضابطین) سطح معنا‌داری را با توجه به ضرایب حاصله نشان داد که عدم وجود سیاست تقنینی مناسب 72/0، تهاجم فرهنگی 65/0، و فقدان تعمیق ارزش‌ها و آموزه‌های دینی 59/0، به ترتیب مهم‌ترین عوامل گرایش به عدم رعایت حجاب شرعی در نتیجۀ مغفول ماندن این تأسیس فقهی و حقوقی در جامعه است.