بررسی مناسب‌ترین شیوه تفکیک پاره‌ساحل به‌منظور ارزیابی حساسیت محیط زیستی سواحل استان گیلان

Abstract

تفکیک پاره‌ساحل و تعیین درجة حساسیت محیط زیستی سواحل کشور، اقدامی است که با هدف ارزیابی درجه حساسیت و آسیب‌پذیری ناحیه ساحلی در برابر فرایند توسعه اقتصادی و اجتماعی و نیز گزینش مناطق تحت مدیریت محیط زیستی در طبقات چهارگانة سازمان حفاظت محیط زیست مورد توجه قرار گرفته است. در بررسی حاضر، کارایی سه روش تفکیک نواحی ساحلی به پاره‌ساحل‌های مورد ارزیابی برای تعیین حساسیت محیط زیستی مورد توجه قرار گرفت. پاره‌ساحل‌ها به سه شیوة ناهمواری‌های ساحلی، شبکه‌بندی و مرز دهستان ساحلی تفکیک‌ شده‌اند و از معیارهای ارزیابی حساسیت محیط زیستی مناطق ساحلی – دریایی کشور برای ارزیابی پاره‌ساحل‌ها در استان گیلان استفاده ‌شده است. برای ارزیابی عملکرد سه روش تفکیک پاره‌ساحل، از ارزیابی عوامل درونی و بیرونی برای شناسایی نقاط قوت، ضعف، فرصت‌ها و تهدیدهای هر شیوه استفاده شد. نتایج نشان داد که هر سه روش نقاط قوت نسبتاً خوبی دارند. هریک از سه شیوة تفکیک پاره‌ساحل اهمیت مربوط به خود را دارند و بسته به موقعیت، دسترسی به اطلاعات، دانش و مهارت فنی و تجربی و دقت مورد نظر در امر ارزیابی می‌توان از هرکدام از آنها استفاده کرد. با وجود این، از آنجا که سواحل دریای خزر در تماس با استان گیلان تقریباً یکنواخت است، شیوه لندفرم برای ارزیابی حساسیت محیط زیستی این سواحل مناسب‌تر می‌نماید، زیرا منطبق بر مرزهای طبیعی زیست‌بوم‌هاست و از این حیث برتری آشکاری بر دو شیوة دیگر دارد.