مطالعۀ تطبیقی یکپارچه‌سازی میادین نفت و گاز در حقوق ایران و آمریکا

Abstract

یکی از موضوعات مهم رشتۀ حقوق نفت و گاز که از زیرشاخه­های حقوق عمومی است، چگونگی مدیریت مخازن مشترک نفت و گاز است. با توجه به وجود عنصر مرزهای جغرافیایی در این میادین، اهمیت این موضوع، هم از جنبۀ سیاسی و هم حقوقی قابل توجه است. یکی از روش­های مرسوم بهره­برداری از این میادین، بهره­برداری یکپارچه از طریق انعقاد قرارداد یکپارچه­سازی است. در این روش، ذی­نفعان میدان یا مخزن مشترک، با توافق یکدیگر قراردادی را منعقد می­کنند که به موجب آن، توسعه و بهره­برداری از میدان براساس مفاد قرارداد و به صورت مشترک انجام می­شود. در این پژوهش، نویسنده با دیدگاهی تحلیلی و به صورت تطبیقی، یکپارچه­سازی نفت و گاز را در نظام حقوقی دو کشور ایران و آمریکا مورد بررسی قرار داده است و در پایان، ضمن مقایسۀ این دو نظام حقوقی، پیشنهادهایی برای استفاده از این ساختار حقوقی در صنعت نفت و گاز ایران ارائه داده است. با توجه به وجود میادین فراوان نفت و گازی مشترک ایران و کشورهای همسایه، لازم است وزارت نفت که متولی اصلی انجام فعالیت در بخش بالادستی و پایین­دستی صنعت نفت و گاز است، الزامات و ساختار حقوقی و سیاسی لازم را برای یکپارچه­سازی مخازن و بهره­برداری هرچه بهتر از مخازن مشترک با کشورهای همسایه فراهم سازد.