بررسی میزان شیوع و عوامل خطر بیماری زبان آبی در گاوداری‌های شیری استان فارس

Abstract

بیماری زبان آبی یکی از بیماری‌های ویروسی نشخوارکنندگان است که توسط پشه‌های کولیکوئیدس منتقل می‌شود و دارای اهمیت اقتصادی و بهداشتی می‌باشد. تاکنون گزارشی از میزان شیوع بیماری زبان آبی در گاوداری‌های استان فارس منتشر نشده است، لذا این تحقیق با هدف بررسی میزان شیوع سرمی ویروس زبان آبی و تعیین فاکتورهای خطر آن در گاوداری‌های شیری استان فارس انجام گرفت. برای این منظور نمونه خون از 521 راس گاو در گاوداری‌های منتخب استان و در دو منطقه گرمسیر و معتدل اخذ گردید. پس از جداسازی سرم از نمونه‌های خون وجود آنتی‌بادی‌های ضد ویروس زبان آبی با استفاده از کیت‌های تجاری الایزا مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که 77/19 درصد از نمونه‌ها دارای آنتی‌بادی‌های ضد ویروس زبان آبی بودند. بین بیماری و فاکتورهای خطر مورد بررسی شامل سن، درجه حرارت محیط، جنس، نژاد و نوع پرورش ارتباط معنی‌داری (05/0 > p) مشاهده شد، اما در رگرسیون لجستیک با در نظر گرفتن همه عوامل خطر، مدل معنی‌دار نشد. در نهایت می‌توان نتیجه‌گیری کرد که اگرچه میزان شیوع سرمی ویروس زبان آبی در گاوداری‌های استان فارس خیلی بالا نیست، ولی با توجه به این که گاو به عنوان مخزن اصلی ویروس شناخته شده، لذا تحقیقات بیشتر در این زمینه همچون تعیین الگوی توزیع پشه‌های ناقل، جداسازی ویروس و تعیین سکانس ژنی آن پیشنهاد می‌شود.