فرجام شناسی کیهانی در مکاشفات یهودی دورۀ بین العهدین

Abstract

دوران حد فاصل ترجمۀ هفتادی تا زمان نگارش عهد جدید، به دورۀ بین العهدین موسوم<br />است. این دوره به سبب هم جواری یهودیان با اقوام دیگر، موجد ادبیات بسیار پرباری بود<br />که گونه های ادبی متنوعی را در خود داشت. از جمله میتوان گونۀ ادبی مکاشفه را نام برد<br />که به دلایلی همچون تاثیر اندیشه های ایرانی بر یهود، قوت فراوان گرفت. آزارهایی که<br />یونانیان و رُمیان بر این قوم روا داشتند، فرجام شناسی نوینی را در مکاشفات بین العهدین<br />بنیان نهاد که هم در راستای تکمیل آموزه های عهد عتیق بود و هم دردهای تاریخی این قوم<br />را مرهم می نهاد. ساختار این فرجام شناسی بر جبری تاریخی استوار بود که فسادهای<br />موجود در جامعۀ انسانی را موجب فساد و کاستی در امور کیهانی می دانست و آن دو را<br />زمینۀ ظهور مسیحا و اصلاحات او به شمار می آورد. فرجام شناسی مکاشفات با ارائۀ نگاهی<br />فراتاریخی به رخدادهای آخرالزمان، دیدگا ههای تاریخیِ فرجام شناسی عهد عتیق را به کلی<br />دگرگون کرد، زیرا از دیدگاه مکاشف هگران دورۀ بی نالعهدین، عالم آخرت، به موازات همین<br />عالمِ ماده در جریان بود و اورشلیم آسمانی که نماد ملکوت الهی به شمار می رفت،<br />می توانست هر لحظه در قلب های آدمیان بر پا شود و محل استقرار خداوند باشد.