اولویت بندی نواحی روستایی براساس شاخص های زیست پذیری (مطالعه مورد: بخش زاغه، شهرستان خرم‌آباد)

Abstract

<strong>امروزه ارزیابی و سنجش زیست­پذیری مناطق روستایی یکی از مفاهیم نوین در ادبیات برنامه­ریزی سکونتگاه­های روستایی تلقی می­شود و دسترسی به خدمات و امکانات برای ارتقای زیست پایدار از اصولی است که توجه برنامه­ریزان و جامعه­شناسان را به خود جلب کرده است و بر آن تاکید زیاد کرده­اند. هدف از این پژوهش اولویت</strong><strong>­</strong><strong>بندی مناطق روستایی براساس شاخص</strong><strong>­</strong><strong>های زیست</strong><strong>پذیری روستایی در بخش زاغه می­باشد و سعی دارد با تدوین و تکمیل پرسش­نامه و استخراج شاخص­های مربوطه، سطح زیست­پذیری مناطق روستایی را مورد بررسی قرار دهد. نوع تحقیق کاربردی و روش مورد استفاده توصیفی- تحلیلی است و برای تجزیه و تحلیل داده­ها از مدل کوپراس استفاده شده است. یافته تحقیق نشان داد که </strong><strong>تفاوت­های زیادی </strong><strong>بین</strong><strong> شاخص­های 14 گانه در بین مناطق روستاهای بخش مورد مطالعه وجود دارد، به طوری که روستایی</strong><strong> قلعه جهانبخش و طالقان</strong><strong> با مجموعه </strong><strong>N</strong><strong> (00/100 و64/86­) به </strong><strong>بدلیل پذیرش جمعیت زیاد، داشتن امکانات و خدمات زیربنایی مانند (­بهداشت و درمان، مخابرات و دسترسی­های مناسب­) دارای</strong><strong> بهترین وضعیت زیست­پذیری و روستای غیبی و میر­احمدی با مجموعه </strong><strong>N</strong><strong>(63/56 و72/65­) به دلیل نبود زیرساخت­های خدماتی، فاصله از مراکز دهستان و جمعیت کمتر نسبت به دیگر روستاهای مورد مطالعه در بدترین وضعیت زیست­پذیری قرار گرفته است.</strong>