رابطۀ ذهن‌آگاهی و بی‌صداقتی تحصیلی: نقش واسطه‌گری امید تحصیلی

Abstract

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش واسطه‌ای امید تحصیلی در رابطۀ بین ذهن­آگاهی و بی­صداقتی تحصیلی در گروهی از دانش­آموزان دورۀ متوسطه اول شهرستان داراب بود. مشارکت­کنندگان 295 نفر از دانش‌آموزان بودند که به روش نمونه­گیری خوشه­ای تصادفی انتخاب شدند و مقیاس­های ذهن­آگاهی دروتمن و همکاران، امید تحصیلی پکران و همکاران و بی­صداقتی تحصیلی مک­کاب و تری‌وینو را تکمیل کردند. روایی و پایایی مقیاس­های پژوهش نیز با استفاده از روش تحلیل عامل تأییدی و ضریب آلفای کرونباخ مورد بررسی و تأیید قرار گرفت. برای تحلیل داده­های توصیفی و ماتریس همبستگی بین متغیرهای پژوهش از نرم­افزار SPSS نسخه 24 و برای آزمون فرضیه­ و مدل پژوهش از نرم­افزار AMOS نسخه 24 استفاده شد. یافته­ها نشان دادند که مدل پژوهش با داده­های جمع­آوری شده برازش مطلوبی دارد. همچنین، یافته­ها نشان دادند که اثر مستقیم ذهن­آگاهی بر بی­صداقتی تحصیلی معنی‌دار نبود. اما اثر مستقیم ذهن­آگاهی بر امید تحصیلی و اثر مستقیم امید تحصیلی بر بی­صداقتی تحصیلی معنی­دار بود. همچنین، اثر ذهن­آگاهی بر بی­صداقتی تحصیلی با واسطه­گری امید تحصیلی معنی­دار بود. به­طور کلی یافته­های پژوهش حاضر نقش ذهن­آگاهی و امید تحصیلی را در تبیین بی­صداقتی تحصیلی نشان می­دهند. بر اساس یافته­های این پژوهش می­توان نتیجه گرفت که به منظور کاهش بی­صداقتی تحصیلی دانش­آموزان باید به ذهن­آگاهی و امید تحصیلی آنها توجه شود.