اثربخشی برنامه های معتادان گمنام در نگرش معتادان به مواد مخدر

Abstract

هدف اصلی تحقیق حاضر بررسی میزان اثربخشی برنامه های انجمـن معتـادان<br />گمنام بر گرایش به مواد مخدر بـوده اسـت. روش تحقیـق، پیمایشـی و ابـزار<br />جمعآوری اطلاعات نیز پرسشنامه میباشد. جامعه آماری عبارت است از کلیه<br />معتادان گمنام ایران، که در جلسات و برنامه های معتادان گمنام مشارکت دارند.<br />در مجموع تعداد 581نفر افراد مورد مطالعـه بـا روش نمونـه گیـری تصـادفی<br />خوشه ا ی چند مرحله ای انتخاب گردیدند. چهارچوب نظری این پژوهش مبتنی<br />بر جوانبی از نظریه های کنترل اجتماعی، سرمایه اجتماعی و انحـراف و نظریـه<br />ترکیبی خودکنترلی گاتفردسن و هیرشی میباشد. نتایج تحقیق نشان میدهد که<br />مشارکت در جلسات و برنامه بهبودی دوازده قدمی معتـادان گمنـام در تغییـر<br />نگرش و بهبود اعضای آن مؤثر بوده است. یافتههای بـه دسـت آمـده در ایـن<br />زمینه موافق با مطالعات انجامشدة پیشین در خارج از کشور میباشد.