بررسی اثربخشی گروه درمانی یکپارچه نگر بر کیفیت زندگی در معتادان تحت درمان نمونه موردی شهر مشهد مقدس

Abstract

زمینه و هدف: کیفیت زندگی به‌عنوان مهم‌ترین هدف مداخلات درمانی در نظر گرفته‌شده است. درمان یکپارچه نگر با تأکید بر ارتقای رشد و تحول انسانی یکی از روش‌های جدید در حوزه روان‌درمانی است. مطالعه حاضر باهدف بررسی تأثیر گروه‌درمانی یکپارچه نگر بر کیفیت زندگی معتادان تحت درمان صورت پذیرفت. روش‌ها: این مطالعه نیمه تجربی بر معتادین تحت درمان کلینیک ترک اعتیاد دکتر ملکی در شهر مشهد انجام شد. نمونه 30 معتاد تحت درمان بود که به روش نمونه‌گیری انتخاب شدند. ابزار جمع‌آوری اطلاعات پرسشنامه کیفیت زندگی و اطلاعات دموگرافیک بود. گروه مداخله در 8 جلسه گروه‌درمانی یکپارچه نگر هر جلسه به مدت 5/1 ساعت شرکت نمود و گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌های جمع‌آوری‌شده با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 21 و با استفاده از آمار توصیفی شامل میانگین، انحراف معیار و آمار استنباطی به روش آزمون تی مستقل و تی زوجی تحلیل شد. نتایج: در مطالعه حاضر میانگین و انحراف معیار سن شرکت‌کنندگان در گروه کنترل 104/6±461/35 و در گروه مداخله 398/7±307/35 سال بود. دو گروه قبل از مطالعه ازنظر متغیرهای زمینه‌ای تفاوت معناداری نداشتند (05/0p>). بین کیفیت زندگی و زیر مقیاس‌های آن در گروه مداخله تفاوت معناداری به دست آمد (05/0p