الگوی راهبردی قرآن در ایجاد گرایش روحی به اهل بیت (ع)

Abstract

<strong>تمام گزاره­های قرآن کریم دارای مفهومی هدف­دار هستند. این گزاره­ها در موضوع­های مختلف، دارای نظم هستند و با یک­دیگر ارتباط دارند؛ به گونه­ای که می­توانند علاوه بر رسیدن به اهداف خود، طرحی جامع را برای گرایش روحی به اهل بیت (ع) با هم‌پوشانی، پی­ریزی کنند. آشکار و بدیهی بودن آینده برای خداوند ارائۀ طرحی جامع در قرآن کریم با هدف گرایش به اهل بیت (ع) را تقویت می­کند. الگوی راهبردی طراحی‌شدة برخی آیات، منظومه‌وار، امّا به صورت تلویحی و غیر صریح، به چینش اعداد و ارقام اسم­ها و چینش مفهومی و لفظی گزارش‌ها و مقایسه کردن آنها می­پردازد. در قسمتی از این الگوی راهبردی هماهنگ و ضمنی آیات، هرمی را در چهار طبقه از صفات پیامبران و اسماء حسنای الهی می­بینیم. پیامبر اکرم (ص) و به تبع آن اهل بیت(ع) با اختصاص برخی صفات و اسمای حسنای الهی از جمله «رحمت» و «رحیمیت»، نسبت به سایر پیامبران الهی در جایگاهی ویژه در رأس این هرم قرار می‌گیرند. با توجه به این نکات، این پژوهش در مقام پاسخ به این سؤال است که: قرآن کریم به وسیلۀ الگوی منظم ساختاری خود، چگونه راهبردی را برای ایجاد گرایش به پیامبر اکرم (ص) و اهل بیت (ع) به‌کار می­گیرد؟ </strong><br /> <strong> </strong>