تحلیلی پیرامون شفابخشی قرآن با رویکرد به آراء و روایات تفسیری

Abstract

<strong>در آیه 57 سوره یونس، قرآن مجید به «شفاء» توصیف شده است: </strong>﴿<strong>شِفاءٌ لِما فِی الصُّدُورِ</strong>﴾<strong>. بیشتر عالمان مسلمان، شفای مذکور را روحانی و معنوی تفسیر کرده­اند، اما در این پژوهش با استفاده از قرینه‌های مختلف، درصدد اثبات این نکته هستیم که مفاد آیه عام است و هر نوع شفایی را دربرمی‌گیرد. عمده این قرائن مبتنی بر کشفیات علوم تجربی است که عامل اصلی خطر در بیماری‌های قلبی عروقی را زمینه­های ذهنی فرد نسبت به عامل فشار و در نتیجه، نوع ارزیابی و برخورد با آن معرفی می­کند؛ همچنان که خداوند نیز با وصف </strong>﴿<strong>مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّکُمْ</strong>﴾ <strong>پیش از اشاره به خاصیت شفابخشی، پیشگیری از امراض قلبی را با عمل به موعظه­های قرآن ممکن می­داند که با سه عامل میسر می­گردد: تفکر و تعقل، شناخت صحیح و ایمان به خدا. این مقاله ضمن اثبات فرضیه فوق، نشان می­دهد که تأکید آیه مذکور بر این است که شفای امراض جسمی در گرو شفای امراض روحی است.</strong>