مهارت خودافشایی از منظر قرآن کریم و روایات

Abstract

مهارت خودافشایی یکی از مهمترین مهارت‌های گفتاری به شمار می‌رود که در ارتباط مؤثّر، نقش بسزایی دارد. خودافشایی هم به معنی معرّفی خود و شناساندن اهداف، احساسات، دیدگاه‌ها و اعمال خویش به دیگران و هم به معنی اعتراف به برخی جنبه‌های فردی به‌کار گرفته شده است. این پژوهش بر آن است تا این نوع از مهارت گفتاری را در قرآن کریم واکاوی نماید. در قرآن، به دو جنبة خودافشایی ممدوح و ممنوع اشاره شده است. در علم روان‌شناسی نیز این مقوله مورد اهتمام بوده است. این پژوهش به تحقیقات روان‌شناسان در این باره نیز عنایت دارد. براساس بررسی‌های انجام گرفته در این پژوهش، مهارت خودافشایی در قرآن کریم دارای انواعی است:<br /> 1) خودافشایی خداوند نسبت به بندگان خود؛<br /> 2) خودافشایی بندگان نسبت به خداوند متعال؛<br /> 3) خودافشایی پیامبران الهی در برابر مردم؛<br /> 4) خودافشایی مردم در برابر پیامبران الهی؛<br /> 5) خودافشایی مردم در برابر مردم.