مدل‌های تبدیلی رادیونوکلوئیدهای پلوتونیوم برای برآورد میزان جابجایی خاک

Abstract

<strong>تخمین­های کمی و قابل اعتماد از فرآیندهای تخریب خاک برای بهینه کردن و همین­طور موثر بودن عملیات مدیریت اراضی و پایداری سامانه­های کشاورزی امری ضروری است. </strong><strong>در سال­های اخیر ایزوتوپ­های </strong><strong>پلوتونیوم-240+239 (</strong><strong>Pu</strong><strong>^240+239</strong><strong>) </strong><strong>به عنوان ردیاب جدید در تحقیقات فرسایش خاک و رسوب پیشنهاد شده است. </strong><strong>ایزوتوپ­های </strong><strong>Pu</strong><strong>^240+239</strong><strong>مزایایی از جمله نیمه عمر بالا، قابل دسترس بودن در محیط، دقت مناسب روش­های اندازه­گیری و یکنواخت بودن مقدار آن­ها در نقاط مرجع را نسبت به دیگر ایزوتوپ­های موجود دارا می­باشد. برای تبدیل مقدار ایزوتوپ­های پلوتونیوم-240+239 (</strong><strong>Pu</strong><strong>^240+239</strong><strong>) به میزان جابجایی خاک، مدل­های تبدیلی مناسب مورد نیاز می­باشد. تاکنون تحقیقات اندکی در مورد کاربرد ایزوتوپ­های پلوتونیوم در فرسایش خاک صورت گرفته است و از این رو تنها تعداد محدودی مدل برای محاسبه فرسایش خاک با استفاده از پلوتونیوم پیشنهاد شده است که هر کدام از این مدل­ها با محدودیت­هایی همراه هستند. این مقاله با هدف بررسی مزایا و محدودیت­های مدل­های موجود جهت تبدیل فعالیت ایزوتوپ­های پلوتونیوم-240+239 (</strong><strong>Pu</strong><strong>^240+239</strong><strong>) به میزان جابجایی خاک و تعیین مدل مناسب در این زمینه تهیه گردید. با توجه به مزایایی از قبیل </strong><strong>مستقل بودن از نوع کاربری اراضی، تعیین دقیق شکل پروفیل خاک اندازه­گیری شده، شبیه­سازی رفتار دقیق رادیونوکلوئید­های ریزشی تحت شرایط مختلف و قابل دسترس و قابل ویرایش بودن کد مدل </strong><strong>MODERN</strong><strong> در مقایسه با سایر مدل­های موجود، این مدل به عنوان مدل مناسب جهت تخمین میزان فرسایش و رسوبگذاری با استفاده از این نوع از رادیونوکلوئیدها توصیه می­گردد. </strong>