عرفان امام خمینی(س) و جلوه‌های آن در تفسیر عرفانی از ‌‌قرآن کریم

Abstract

<em>بى‌گمان، سنگ­بناى همة اندیشه‌ها و رفتارهاى امام را باید در اندیشة عرفانى و خداشناسى شهودى ایشان جستجو کرد. امام با خرق حجاب ضخیم سلوک علمی‌ و برهانى، حقیقت عبودیت را در وجود خویش نمودار ساخت و در پرتو ‌‌قرآن به مرتبت کامل ایمان و اطمینان قلبى دست یافت. رویکردى که به تحریر مبانى نظرىِ عرفان در صحیفه‌هاى عرفانى چون </em><strong><em>شرح دعاى سحر</em></strong><em>، </em><strong><em>تعلیقه و حاشیه بر مصباح الهـدا</em></strong><strong><em>یة</em></strong><strong><em> الـى الخـلا</em></strong><strong><em>فة</em></strong><strong><em> و الـولا</em></strong><strong><em>یة</em></strong><em>، </em><strong><em>تعلیقه بر فصوص الحکم و مصباح الانس </em></strong><em>و</em><strong><em> اسرار الصلو</em></strong><strong><em>ة</em></strong><em> و نیز تبیین اخلاق، آداب و شیوه سیر و سلوک عرفانى در آثارى چون </em><strong><em>آداب الصلو</em></strong><strong><em>ة</em></strong><em> و </em><strong><em>شرح چهل حدیث</em></strong><em> منتهى گشت. </em> <em>در این پژوهش سعی شده تا تعریف امام خمینی از عرفان و تفسیر عرفانی ‌‌قرآن کریم و همچنین ممیزه‌های مکتب عرفانی ایشان تبیین شود؛ در واقع عرفان امام دارای شاخصه‌های اصیلی بود که از یک سو راه ایشان را از عرفان­های نوظهور امروزی متمایز نمود و از سویی دیگر، تفسیر ایشان از جهان هستی با اتکا بر ‌‌قرآن کریم و سنت معصومین ــ علیهم السلام ــ علاوه بر توجه به معنویت در جنبه‌های فردی، جنبه‌های اجتماعی را هم دربرگرفت به طوری که منشأ ایجاد نظام مقدس جمهوری اسلامی ‌ایران گردید. </em>