مقایسه تأثیر تمرین استقامتی و مصرف متیل فنیدیت بر تغییرات آسیب‎های بافت کلیه موش‎های صحرائی نر ویستار دارای اختلال نقص توجه/بیش فعالی

Abstract

<strong>مقدمه</strong><br /> مبانی نظری به نقش تمرینات استقامتی و سازگاری با تمرینات هوازی در کاهش قابل توجه فشار اکسایشی کلیوی اشاره دارد؛ بنابراین، هدف از این پژوهش مقایسه تاثیر تمرین استقامتی و مصرف متیل فنیدیت بر تغییرات آسیب شناسی بافت کلیه موش‎های صحرائی نر ویستار دارای اختلال نقص توجه/ بیش فعالی بود.<br /> <strong>روش کار</strong><br /> روش تحقیق آزمایشگاهی بود. آزمودنی­ها تحقیق در ابتدا شامل 40 سر موش‌ صحرایی نژاد ویستار با دامنه سنی 4 تا 6 هفته بودند که به دو گروه کنترل 7 سر و گروه تزریق L-NAME 33 سر به طور تصادفی ساده تقسیم شدند؛ گروه تزریق L-NAME در سن 8 تا 12 هفتگی به یک گروه 5 تایی نمونه برداری خونی و 4 گروه 7 تایی شامل گروه­ اختلال نقص توجه/ بیش فعالی ، گروه اختلال نقص توجه/ بیش فعالی + تمرین استقامتی، گروه اختلال نقص توجه/ بیش فعالی + مصرف متیل‌فنیدیت، گروه اختلال نقص توجه/ بیش فعالی + تمرین استقامتی+ مصرف متیل‌فنیدیت تقسیم شدند. از آزمون Open Field جهت تشخیص بیش­فعالی، از تردمیل 5 بانده جهت تمرینات استقامتی استفاده شد. از آزمون تحلیل واریانس یکطرفه و‌ ویلکاکسون جهت تجزیه و تحلیل داه‌ها استفاده شد. از نرم افزار SPSS نسخه 24 جهت تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شد.<br /> <strong>نتایج</strong><br /> نتایج تحقیق نشان داد که گروه تمرینات استقامتی نسبت به گروه اختلال نقص توجه/ بیش فعالی دارای بافت نرمال و فاقد بی نظمی یا ازهمگسیختگی می باشد. گلومرول ها گرچه دارای تعداد و فواصل منظم و مناسبی می باشند اما تعداد اندکی از آنها دارای کوچک شدگی و اندازه غیر طبیعی شده اند. کپسول بومن و فضای ادراری دارای مشخصات طبیعی بود.<br /> <strong>نتیجه ­گیری</strong><br /> به نظر می­رسد که تمرینات استقامتی می‌تواند جایگزین مصرف متیل فنیدیت در ارتباط با تغییرات ساختاری بافت کلیه در موش‎های صحرائی نر ویستار دارای اختلال نقص توجه/ بیش فعالی باشد.