تأثیر رویکرد هیجان مدار بر سازگاری زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاورة نیروی انتظامی (مطالعة موردی: دانش آموزان پسر دبیرستانی مدارس پرخطر یزد)

Abstract

مقدمه و هدف: رویکردِ درمانیِ متمرکز بر هیجان، یکی از شیوه‌های درمانی زوجین است که بر چرخه‌های منفی تعاملی پایدار، دل‌بستگی و هیجانات مراجعین توجه ویژه دارد. پژوهش حاضر به بررسی اثربخشی رویکرد هیجان‌مدار (EFT) بر میزان سازگاری زناشویی زوجین می‌پردازد. روش بررسی: این تحقیق از نوع نیمه‌تجربی با پیش‌آزمون و با گروه گواه است. بدین منظور تعداد 30 نفر از زوجین که به دلیل تعارضات زناشویی به مرکز مشاورة نیروی انتظامی استان یزد مراجعه نمودند، با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. از این تعداد 15 زوج در گروه آزمایشی و 15 زوج در گروه کنترل قرار گرفتند. در گام بعدی تمام شرکت‌کنندگان پرسشنامة سازگاری زناشویی (DAS) را تکمیل کردند. برای گروه آزمایش 10 جلسة درمانی 5/1 ساعتة درمان برگزار شد و پس از پایان جلسات درمانی مجدداً پرسشنامة مذکور برای گروه کنترل و گواه اجرا شد. یافته‌ها: نتایج آزمون تحلیل کورایانس نشان داد که رویکرد هیجان‌مدار بر افزایش سازگاری زناشویی کلی زوجین مؤثر بوده است. همچنین سایر نتایج بیانگر آنند که در گروه آزمایش در خرده مقیاس توافق و رضایتمندی نتایج مطلوبی داشته است؛ اما در مقیاس ابراز محبت و همبستگی، اثربخشی مطلوبی مشاهده نشد. بحث و نتیجه‌گیری: نتایج این پژوهش با تأیید نتایج سایر پژوهش‌ها به اثربخشی رویکرد هیجان‌مدار زوجی بر بهبود ناسازگاری زوجین اشاره داشت؛ لذا برنامه‌ریزی آموزشی مشاورین و به‌کارگیری این رویکرد می‌تواند در ارتقای کیفیت خدمات مشاوره‌ای در دفاتر مددکاری کلانتری‌ها و سایر مراکز مشاوره‌ای مؤثر باشد.