ارزیابی و مکان یابی بهینه پارک های ناحیه ای و منطقه ای شهر شیراز

Abstract

رشد سریع شهرنشینی در کشورهای درحال توسعه بازتاب­های کالبدی ـ فضایی بسیاری را به همراه داشته است که از جمله آنها می­توان به عدم توزیع بهینه کاربری­های خدماتی در شهرها به خصوص کلانشهرهای کشور اشاره نمود. شهر شیراز به عنوان یکی از کلانشهرهای کشور نیز این قاعده مستثنی نیست، به طوری که تمرکز شدید کاربری­ها در چند ناحیه خاص شهر، سبب محرومیت سایر نواحی از امکانات و خدمات شهری شده است. یکی از این نوع کاربری­های پارک­های شهری است که علاوه بر نقش غیرقابل انکار آنها در تلطیف هوای شهر، در افزایش سلامت شهروندان نیز نقش بسزایی بر عهده دارند. بررسی توزیع فضایی پارک­های ناحیه­ای و منطقه­ای شهر شیراز حاکی از تمرکز شدید این نوع پارک­ها در مرکز شهر و نواحی مجاور آن می­باشد که دسترسی مطلوب یه اینگونه پارک­ها را برای شهروندان با مشکل روبرو کرده است و حوزه نفوذ موجود پارک­های شهری با درصد بسیار بالایی دارای پوشش مشترک می­باشند. لذا در پژوهش حاضر سعی بر آن شده است تا بهترین مکان­های ایجاد پارک شهری در شهر شیراز شناسایی شود. در نتیجه ابتدا معیارهای موثر در مکان­یابی پارک­های شهری از نقشه کاربری اراضی وضع موجود شهر شیراز مستخرج و سپس با استفاده از مدل تحلیل سلسله مراتبی به وزن دهی به معیارها و زیرمعیارها پرداخته شد و در نهایت با استفاده از تحلیل شبکه و تعیین حوزه نفوذ، 14 پارک ناحیه­ای و 3 پارک منطقه­ای در مکان­های مناسب پیشنهاد گردید.