نظم و امنیت اجتماعی در سایه امامت

Abstract

واژه «امنیت» در هر فرهنگی و از هر منظری تعریفی دارد و در هر جامعه‌ای عوامل و عناصری خاص خود دارد. در جامعه دینی و فرهنگ شیعی که بر اساس جهان‌بینی توحیدی و با ملاک عدالت و محوریت امامت (و با اعتقاد به قیامت و نبوت) شکل گرفته، برای حفظ انسجام و اقتدار این جامعه توحیدی باید عدالت مراعات شود تا وحدت و همبستگی ملی و در نتیجه امنیت اجتماعی پدید آید و برای حفظ وحدت و مراعات عدالت، وجود محوریت امامت یک ضرورت قطعی است. امام (ره) که عصاره فضائل مکتب، شاخص هویت امت، مظهر حاکمیت توحیدی، مجری عدالت، محور وحدت و وارث رسالت امامت است، استوارترین بنیان «امنیت» برای یک جامعه دینی است. در اندیشه امام خمینی (ره) و در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، «ولایت فقیه» استمرار خط امامت معصوم (ع) و علت و دلیل مشروعیت نظام و همه ارکان و اجزای آن است. استمرار امامت توسط ولی فقیه که یک عنصر تمدن‌ساز و فرهنگ آفرین توحیدی است، هم عامل وحدت و امنیت ملی است، هم عامل استحکام و اقتدار نظام سیاسی و هم موجب وحدت امت اسلامی است که این نکته اخیر هم رسالت جهان‌شمول دین اسلام و قانون اساسی جمهوری اسلامی است و هم عامل تقویت و توسعه امنیت ملی ماست. یکی از بسترهایی که برای تهاجم مخالفان نظام در داخل و تهاجم مستکبران به مجموعه امت اسلامی در جهان به وجود آمد، رها کردن اصل «امامت ولی فقیه» بعد از رحلت امام خمینی(ره) است.