پدیده کودکان خیابانی و پیشگیری از آن با رویکرد پلیسی بر اساس آموزه‌های اسلامی

Abstract

پدیده کودکان خیابانی که از آن به‌عنوان تراژدی شهری یاد می‌شود، از جمله معضلات و آسیب‌های اجتماعی است. یکی از عاملین ناامنی برای خود، خانواده و اجتماع کودکان خیابانی هستند، که سلامت فعلی و آینده جامعه را به‌خطر می‌اندازند. دین مبین اسلام تأکید زیادی بر روی کودک دارد. با توجه به افزایش آمار این کودکان، دستگاه‌های مختلفی در این زمینه، نقش دارند، که نقش پلیس بنابر شرایط خاص و شرح وظایف در این امر دارای اهمیت بیش‌تری است. هدف از پژوهش، پدیده کودکان خیابانی و پیشگیری از آن با رویکرد پلیسی بر اساس آموزه‌های اسلامی است. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی است و از نظر ماهیت از نوع پیمایشی است. که با شیوه کتابخانه‌ای شامل مطالعات داخلی و خارجی و میدانی استفاده شده است. جامعه آماری تحقیق کارشناسان پلیس و بهزیستی شهرستان آباده هستند که تعدادشان 35 نفر است و با توجه به حجم جامعه، به‌صورت تمام شمار در نظر گرفته شده است. سه مؤلفه فعال نمودن پلیس کودک، تحرک‌بخشی سازمان‌های مربوطه و تغییر رویکرد پلیس در پیشگیری از کودکان خیابانی و شاخصه‌های مربوط شناسایی شد که پس از تأیید‌ روایی و پایایی، با طراحی پرسش‌نامه با طیف پنج‌گزینه‌ای لیکرت، مورد آزمون قرار گرفت. و فرضیه سوم در اولویت قرار گرفت. پلیس با توجه به رسالتی که بر اساس آموزه‌های دینی و اسلامی و هم‌چنین از سوی قانون در قالب ضابط بودن به‌عهده دارد، باید اقدامات و تمهیدات خاصی در مواجهه با این موضوع اندیشیده و خود را در امر پیشگیری غنی کند و در این راستا بر اساس عدالت ترمیمی، زیرساخت‌های آن‌ها را طرح‌ریزی و اجرا کند. اولین قدم برای تحقق موارد مطرح‌شده بر اساس آن نظریه تشکیل پلیس ویژه کودکان و نوجوانان و فعال کردن آن بر اساس آموزه‌های اسلامی است که در حال حاضر فاقد این نوع پلیس هستیم.