نقش واسطه‌ای حمایت اجتماعی و شادکامی در رابطه قدردانی و اضطراب مرگ در سالمندان

Abstract

پژوهش حاضر به‌منظور تعیین روابط ساختاری قدردانی و اضطراب مرگ با نقش میانجی‌گری حمایت اجتماعی و شادکامی در میان سالمندان ساکن آسایشگاه کهریزک استان تهران انجام‌شده است. 352 نفر از سالمندان آسایشگاه کهریزک به شیوه نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده‌ها از مقیاس‌های اضطراب مرگﺗﻤﭙﻠﺮ، قدردانی مک کالو و همکاران، حمایت اجتماعی ادراک‌شده زیمت و همکاران و شادکامی آکسفوردآرگیل و لو استفاده شد. بعد از بررسی تحلیل تأییدی مقیاس‌ها، ارزیابی الگوی پیشنهادی از طریق الگو یابی معادلات ساختاری مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفت. یافته‌های پژوهش نشان داد که الگوی تدوین‌شده از برازش و برازندگی مطلوبی برخوردار است؛ همچنین متغیرهای قدردانی، حمایت اجتماعی ادراک‌شده و شادکامی به‌طور معناداری اضطراب مرگ را پیش‌بینی کردند. این متغیرها به‌طور منفی و معنادار پیش‌بین‌های اضطراب‌مرگ هستند. همچنین روش تحلیل میانجی به روش بوت استرپ انجام گرفت که نتایج تحلیل گویای آن بود که متغیر قدردانی می‌تواند از طریق افزایش حمایت اجتماعی ادراک‌شده و شادکامی میزان اضطراب مرگ را کاهش دهد. با توجه به یافته‌های پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که اضطراب مرگ سالمندان متأثر از حمایت اجتماعی ادراک‌شده و میزان شادکامی آن‌هاست. بنابراین توجه به نقش حمایت اجتماعی ادراک‌شده و میزان شادکامی در تبیین رابطه قدردانی و اضطراب مرگ در سالمندان حائز اهمیت است و می‌توان با ایجاد ظرفیت‌هایی برای افزایش این متغیرها اضطراب مرگ را در سالمندان کاهش داد.