اثربخشی درمان های مثبت نگر و شناختی-رفتاری بر بهزیستی روانشناختی دانش آموزان کمال گرا

Abstract

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان‌های مثبت‌نگر و شناختی-رفتاری بر بهزیستی روان‌شناختی دانش‌آموزان کمال‌گرا است. این پژوهش شبه آزمایشی، با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعۀ آماری این پژوهش دانش‌آموزان دختر کمال‌گرای مدارس متوسطه شهر رشت در سال1395 بودند. نمونۀ پژوهش 69 دانش‌آموز دختر کمال‌گرا بود که به صورت تصادفی به سه گروه (دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل) گمارده شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها، از مقیاس کمال‌گرایی بالینی استوبر و فرم کوتاه پرسشنامۀ بهزیستی ریف استفاده شد. برای گروه‌های آزمایش، درمان‌های مثبت‌نگر و شناختی-رفتاری در 10 جلسه 90 دقیقه‌ای برگزار شد. در حالی که گروه کنترل مداخله‌ای را دریافت نکرد. نتایج آنکوا نشان داد درمان‌های مثبت‌نگر و شناختی-رفتاری، بهزیستی روان‌شناختی دانش‌آموزان کمال‌گرا را افزایش می‌دهند. نتایج آنوا نیز نشان داد که درمان‌های مثبت‌نگر و شناختی-رفتاری کمال‌گرایی بالینی دانش‌آموزان را کاهش می‌دهد، اما بین اثربخشی دو درمان در افزایش بهزیستی روان‌شناختی و کمال‌گرایی بالینی تفاوتی به‌دست نیامد. این یافته‌ها بیان می‌کند که رویکرد مثبت‌نگر به عنوان درمان جدیدتر به‌اندازۀ درمان شناختی-رفتاری در ارتقاء بهزیستی روان‌شناختی مؤثر است و می‌توان از آن به عنوان درمان جایگزین استفاده کرد.