بررسی تغییرات فصلی میزان فرسایش با استفاده از اندازه گیری مستقیم

Abstract

پدیده فرسایش خاک و پیآمدهای ناشی از آن مانعی اساسی در برابر توسعه کشور محسوب می­شود. برای کنترل مقرون­بصرفه فرسایش، کسب اطلاع از وضعیت پویایی و شناخت زمان­ها و مکان­های حساس به فرسایش در داخل حوضه ضروری است. در این پژوهش سعی شد فرآیند دینامیکی فرسایش خاک از نظر تغییرات زمانی (فصلی) و تغییرات مکانی (واحدهای سنگ­شناسی)، از طریق اندازه­گیری مستقیم در حوزه آبخیز ورتوان، بررسی گردد. بدین منظور، پس از تهیه نقشه دقیق واحدهای سنگ­شناسی حوضه، تله­های رسوبگیر روی دامنه­های هر واحد، نصب و در پایان هر فصل، رسوبات موجود در تله­ها جمع­آوری و پس از خشک کردن توزین شد. نتایج نشان داد فرسایش در این حوضه ماهیت دینامیکی داشته و دارای تغییرات زمانی و مکانی زیادی است. حداکثر میزان فرسایش مربوط به فصل پائیز بوده (71 درصد) و به ترتیب در فصول بهار (19 درصد) و زمستان (10 درصد) کاهش یافته و در فصل تابستان هیچ رسوبی در تله­ها تجمع نیافته است. همچنین، میانگین وزن رسوبات تجمع­یافته به ترتیب در واحدهای توف پلاژیوکلازدار (2/178 گرم)، شیل ذغالی (4/34 گرم)، مادستون قرمز (9/29 گرم)، آندزیت (7/21 گرم)، توف (7/16 گرم)، ماسه­سنگ شمشک (9/14 گرم)، ماسه­سنگ قرمز (8/9 گرم)، آهک شیلی (5/9 گرم) و نهایتا آهک اوربیتولین­دار (5/6 گرم) کاهش یافته است. با استفاده از نتایج این پژوهش می‌توان با اعمال روش­های مدیریتی مکانی (تمرکز اقدامات کنترل فرسایش در مکان­های حساس) و یا زمانی (حفظ پوشش گیاهی و کنترل شخم در فصول حساس) میزان فرسایش حوضه را کاهش داد.