ارزیابی کارکرد مدل های برنامه ریزی ژنتیک و خودهمبسته میانگین متحرک در پیش بینی آب‌دهی روزانه در آبخیز امامه

Abstract

کم‌بودمنابعآبو توجه به توسعه­ی پایدار،تأمینآبرا برای همه‌ی نیازهایموجودناممکنکردهاست. از آن­جا که پیش­بینیدقیقجریان رود­هادر مدیریتمنابعآب اهمیتبسزایی دارد، آب‌دهی رود با کاربرد مدل­های برنامه‏ریزی ژنتیک و خودهمبسته‌ی میانگین متحرک در آبخیز امامه، استان تهران مدل­سازی و پیش‌بینی شد. از داده‏های درازمدت باران، دما، آب‌دهی، رطوبت نسبی و تبخیر استفاده شد. نتایج نشان داد که برنامه‏ریزی ژنتیک خطای کم­تری دارد و توانسته‌است به‌خوبی آب‌دهی مشاهده‌یی را تخمین بزند. مدل 54 با ورودی­های دما، باران، و تأخیرهای باران تا دو روز، و رطوبت_‏نسبی و تبخیر و تأخیر جریان تا دو روز،بهترین مدل با خطای 0_/001، 0_/031، و 0_/009 در مرحله­ی آموزش، و 0_/001، 0_/032، و 0_/009 در مرحله­ی آزمایشبود. علاوه بر این، خطای مدل‌های خطی خودهمبسته‌ی میانگین متحرک بسیار بیش‌تر است، و نه‌تنها در آب‌دهی­های بیش‌تر، بل‌که در آب‌دهی­های کم همکارکرد مناسبی ندارد، و نتوانسته­است نتیجه‌ی رضایت­بخشی به‌دست دهد. استفاده از مدل برنامه­ریزی ژنتیک به‌دلیل دقت بسیار زیاد با عمل‌گرهای اصلی و داده­های به‌معیارشده توصیه می­شود.