مکان‌یابی استفاده از سامانه‌‌ی روشنایی در جاده‌ها برمبنای برنامه‌ریزی خطی (مطالعه موردی: راه‌های اصلی استان آذربایجان شرقی)

Abstract

<em>بحث ایمنی یکی از بخش­های مهندسی ترافیک و تأمین روشنایی جاده­ها یکی از مهم­ترین مسائل مربوط به حفظ ایمنی راه­هاست که هدف از ایجاد آن دستیابی به حدی از قابلیت دید برای رانندگان است به­طوری­که دید سریع، دقیق و راحت امکان­پذیر باشد. روشنایی با تقویت دید راننده می­تواند از برخی از تصادفات ناشی از ترافیک جاده­ای در شب جلوگیری کند. در این مقاله از روش برنامه­ریزی خطی به‌منظور مکان­یابی و استفاده بهینه از سامانه روشنایی در محورهای اهر </em><em>–</em><em> تبریز، سراب </em><em>–</em><em> بستان­آباد و مراغه - هشترود استفاده‌شده است. مدلی بر پایه بیشینه کردن نسبت سود به هزینه طراحی شد. سود، مبلغ صرفه­جویی شده در اثر کاهش تصادفات در صورت استفاده از سامانه روشنایی در قطعات مختلف محورهای موردمطالعه است که برای محاسبه آن هزینه متوسط تقریبی یک تصادف فوتی و جرحی در کشور محاسبه‌شد. همچنین هزینه، مبلغ موردنیاز برای نصب سامانه روشنایی در قطعات مختلف تعریف گردید. محدودیت تعیین‌شده برای این مدل، بودجه اختصاص‌یافته به­منظور نصب سامانه­های روشنایی (با فرض مبلغ 1.1 و 2.2 میلیارد تومان و 550 میلیون تومان) است. به‌منظور تجزیه‌وتحلیل مدل از نرم­افزار</em><em>WinQSB2</em><em>استفاده شد تا مقاطع بهینه برای نصب سامانه روشنایی به‌دست آیند. بر اساس این تحقیق کیلومتراژهای 500+44 تا 500+45 و 500+54 تا 500+55 محور اهر </em><em>–</em><em> تبریز با نسبت سود به هزینه 8.26 و 8.07 در تمام سناریوهای بودجه و قطعه­بندی در صدر سایر قطعات به­عنوان مقاطع بهینه مشخص گردیدند. کیلومتراژ 500+09 تا 500+10 از محور مراغه </em><em>–</em><em> هشترود با نسبت سود<br /> به هزینه 5.13 نیز در رده بعدی قرار گرفت.</em>