شهر، جدایی گزینی فضایی و روابط اجتماعی افراد تنها: مطالعه ای در شهر تهران

Abstract

پرسش آغازین عبارت است از این­که افراد تنها با چه مسائلی در زندگی شهری، روابط اجتماعی و محله­ای مواجه هستند؟ برای نیل به پاسخ یک طرح ترکیبی شامل روش داده بنیان و مردم‌‌نگاری مجازی طراحی شد. برای گردآوری اطلاعات در روش داده­بنیان از مصاحبه­های نیمه ساخت یافته و در مردم­نگاری مجازی از تحلیل محتوای کیفی روزنگاشت­های افراد تنها استفاده شد. نمونه­گیری در این پژوهش هدفمند بود. یافته­ها نشان می­دهد که جدایی گزینی فضایی در خلق تنهایی تاثیر تعیین­کننده­ای دارد. شش­گونه تنهایی انتخابی، اجباری، ناگهانی، تحمیلی، زودرس و طبیعی مشاهده شد. از جمله مهمترین آثار تجربه تنها زندگی کردن به هراس­های ارتباطی، نظارت و تهدید حریم خصوصی، تمایل کم به معاشرت­ و انواعی از انزوای اجتماعی، جسمی، جنسی، کلامی، فضایی- مکانی اشاره کرد. کسانی که تنهایی­شان را با جدایی‌گزینی فضایی تعین بخشیده­اند. در عرصه اجتماعی در معرض داغ ننگ و تعرض به حریم خصوصی هستند و با استفاده از انواع انزوا تلاش می­کنند تنهایی خود را حفظ کنند. هم‌گزینی سیاستی است که به افراد تنها در مدیریت سبک زندگی تنها یاری می­رساند.