اثرات دورههای گرسنگی کوتاه مدت بر ترکیب لاشه بچه تاس ماهیان سیبری (Acipenser baeri)

Abstract

ماهیان ممکن است دوره‌های گرسنگی را در طبیعت (همچون مهاجرت‌های فصلی و تولیدمثل) و همچنین تحت شرایط پرورشی (استرس‌های غیر قابل پیش بینی از جمله حمل ونقل، رقم بندی) تجربه کنند. با توجه به نقش اساسی دوره‌های گرسنگی بر ترکیب بیوشیمیایی بدن، مطالعه حاضر در پاییز 1388 در انستیتو تحقیقات بین المللی ماهیان خاویاری انجام پذیرفت. پس از 1 ماه سازگاری تعداد 240 قطعه ماهی با میانگین وزنی 89/0± 26/19 گرم در قالب طرح کاملاً تصادفی در بین 12 تانک 500 لیتری توزیع شدند. گروه شاهد در تمام مدت آزمایش تا حد سیری تغذیه شد و سایر تیمارها به ترتیب 2، 4 و 8 روز گرسنگی را تجربه کردند. در پایان دوره‌های گرسنگی نمونه‌ها از هریک تیمارها برای اندازه‌گیری میزان رطوبت، خاکستر،پروتئین، چربی، فیبر، کربوهیدرات و انرژی جمع‌آوری شد. نتایج حاصل نشان داد که دوره‌های کوتاه مدت گرسنگی هیچ اثر معنی‌داری (0.05 < P) بر میزان رطوبت، خاکستر، فیبر و کربوهیدرات لاشه در تیمارهای مختلف نداشت. میزان پروتئین لاشه در تیمار 2 روز گرسنگی به طور معنی داری(0.05 > P) کمتر از گروه شاهد بود. میزان چربی لاشه در تیمار 2 روز گرسنگی به طور معنی داری (0.05 > P) بالاتر از تیمارهای 4 روز و 8 روز گرسنگی بود. همچنین از نظر میزان انرژی بین تیمار 8 روز گرسنگی با تیمار شاهد اختلاف معنی‌داری (0.05 > P)مشاهده شد. به طور کلی تحقیق حاضر نشان داد که تاس ماهی سیبری توانسته است با دوره‌های گرسنگی کوتاه مدت سازش پیدا کند و بدن این ماهیان از طریق روش‌های بیولوژیکی و فیزیولوژیکی بیشترین تلاش خود را برای خنثی کردن اثرات گرسنگی بر روی ترکیب بیوشیمیایی بدن انجام دادند.