تأثیر بینش تربیت فطری بر کُنش سیاسی کارگزار نظام اسلامی در سیاست داخلی در اندیشه امامان انقلاب اسلامی

Abstract

فطرت انسان، شامل ادراکات و امیالی است که هر کدام به ‌نوبه خود در رفتارها و کنش‌های یک فرد تأثیر عمیق دارد. اگر این فطرت از حجاب‌ها بیرون بیاید و رجوع به فطرت توحیدی و مخموره صورت گیرد، ادراک و امیال هم اصلاح ‌شده و توحیدی می‌شود و در نتیجه، همه رفتارهای فرد هم اصلاح‌ شده و در راستای رسیدن به کمالات الهی و شکوفایی استعدادها قرار می‌گیرد. مجموعه این رفتارها، بینش‌ها و گرایش‌های فطری همان تربیت فطری است و در نوشته حاضر آن چیزی که مدنظر قرار گرفته، تأثیر بینشی تربیت فطری در حوزه سیاست داخلی است که بر کنش‌های یک کارگزار نظام اسلامی تأثیرگذار است. روش تحقیق به‌صورت توصیفی - تحلیلی بوده و با بررسی بینش‌های تربیت فطری در نتایج تحقیق به این مسأله پی برده شده است که گستره امور فطری و رفتارهایی که برخاسته از فطرت باشد، بسیار زیاد است؛ هیچ کاری وجود ندارد که فطرت در آن تأثیر نداشته باشد و اگر رجوع به فطرت باشد آن کار دینی شده و منطبق بر تکوین و تشریع خواهد بود. می‌توان به برخی از این تأثیرها در رفتار‌های سیاست داخلی شامل دوری از استبداد رأی و برتری جویی، داشتن روحیه انتقادپذیری، آرامش در عین سرعت و دقت، باور و محبت به مردم، تأمین امنیت ملی و مردم، حمایت از محرومان و مستضعفان، منت نگذاشتن بر مردم، ساده‌زیستی،‌ امانت‌دار بودن نسبت به مسئولیت، مدیریت تعارض منافع و زمینه‌سازی برای تربیت و رشد آگاهی مردم اشاره کرد.