اثر 8 هفته تمرین شنا، سلول‌درمانی و مصرف ویتامین E بر سطوح تستوسترون و ژن‌های درگیر در مسیر اتوفاژی موش‌های نر نابارور

Abstract

مقدمه: ناباروری در واقع عدم باروری در زوجینی است که با وجود یک سال یا بیشتر تلاش برای تولید مثل، هیچ ­گونه لقاحی در آن­ها رخ نداده است. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر 8 هفته تمرین شنا، سلول­درمانی و مصرف ویتامین E بر تستوسترون و ژن­ های Lc31 و P62 بافت بیضه موش ­های مدل آزواسپرمی انجام شد. روش‌کار: در این مطالعه تجربی، 40 سر رت 6 تا 8 هفته ­ای به ­صورت تصادفی انتخاب، و سپس مدل آزواسپرمی با داروی بوسولفان با دوز 40 میلی­ گرم القاء شد. پس از گذشت یک­ ماه موش ­ها در 8 گروه: 1) کنترل، 2) بیمار، 3) شم، 4) بیمار + تمرین، 5) بیمار + مکمل، 6) بیمار + سلول، 7) بیمار + مکمل + تمرین و 8) بیمار + سلول + تمرین، تقسیم شدند. سلول‌های بنیادی در ناحیه مجران دفران به میزان یک میلیون سلول برای هر موش پیوند زده شد، محلول خوراکی ویتامین E به میزان 100 میلی‌گرم بر کیلوگرم را به ­صورت گاواژ دریافت کردند و هم­چنین گروه ­های تمرینی به­مدت 8 هفته، 30 دقیقه در روز، 5 روز در هفته تمرین شنا را به‌صورت تداومی و با شدت ثابت 60 درصد ضربان قلب بیشینه انجام دادند. سطوح تستوسترون به روش الایزا و بررسی بیان ژن­ های P62 و LC31 بافت بیضه با تکنیک PCR Real Time انجام شد. تجزیه و تحلیل داده­ ها با استفاده از نرم‌افزار آماری SPSS (نسخه 26) انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی‌دار در نظر گرفته شد. یافته ­ها: القای آزواسپرمی باعث کاهش معنی ­دار سطوح تستوسترون و بیان ژن ­های Lc31 و P62 بافت بیضه نسبت به گروه کنترل شد (05/0≥p)، اما در گروه ­های مکمل، سلول، تمرین، تمرین+ مکمل و تمرین+ سلول نسبت به گروه­ های بیمار و شم افزایش معنی­ دار را نشان دادند (05/0≥p). نتیجه ­گیری: در مطالعه حاضر هم­افزایی تمرین شنا با ویتامین E و سلول بنیادی مزانشیمی مشتق از مغز استخوان در بهبود شار اتوفاژی در رت­ های مدل تجربی آزواسپرمی مشاهده شد که ممکن است از این طریق در افزایش تستوسترون و یا حتی باروری مؤثر باشد.