اثر کشت مخلوط سویا، بادرشبو و ارزن بر صفات رشدی و عملکرد چغندرقند (Beta vulgaris L.)

Abstract

<strong>چکیده</strong><br /> <strong>اهداف: </strong>بررسی اثرات کشت مخلوط سویا، بادرشبو و ارزن بر ویژگی‌های رشدی و عملکرد کمی سه رقم چغندرقند از اهداف این آزمایش می­باشند.<br /> <strong> </strong><br /> <strong>مواد و روش­ها: </strong>آزمایش به صورت فاکتوریل بر پایه طرح بلوک­های کامل تصادفی با 12 تیمار در سه تکرار در سال­های 1395 و 1396 در شهرستان خوی اجرا گردید. فاکتور اول شامل ارقام چغندرقند (Kevin، Ghazira و Vaclav ( و فاکتور دوم شامل الگوی کشت خالص چغندرقند و کشت مخلوط چغندرقند با هر یک از گیاهان سویا، بادرشبو و ارزن با نسبت50 :50 بودند.<br /> <strong> </strong><br /> <strong>یافته­ها: </strong>نتایج نشان داد که بیشترین عیار قند (82/15 درصد)، عملکرد ریشه (40/100 تن در هکتار) و شکر خالص (48/13 تن در هکتار) در سطح اشغالی از مخلوط چغندرقند و بادرشبو حاصل گردید و کمینه عیارقند (37/15 درصد) از مخلوط چغندرقند و ارزن، و عملکرد ریشه (39/47 تن در هکتار) و شکر خالص (13/6 تن در هکتار) در سطح اشغالی از مخلوط چغندرقند و سویا حاصل گردید. بیشترین نسبت برابری زمین (27/1) به الگوهای کشت مخلوط چغندرقند و سویا در سال 1395، و کمترین آن (03/1) به مخلوط چغندرقند رقم Kevin و سویا در سال 1396 اختصاص داشت. در سال 1396 بیشترین نسبت برابری زمین (21/1) از کشت مخلوط چغندرقند رقم Vaclav و بادرشبو حاصل شد.<br /> <strong> </strong><br /> <strong>نتیجه­گیری: </strong>با توجه به نتایج عملکرد ریشه، عیار قند، عملکرد شکر خالص و نسبت برابری زمین، کشت مخلوط چغندر قند با بادرشبو جایگزین مناسبی برای کشت خالص چغندر قند در تولید پایدار این گیاه می باشد.<br />