تاثیر منبع تامین نیتروژن بر تراکم، تولید ماده خشک علف های هرز و عملکرد دو توده بومی گشنیز (Coriandrum sativum L.)

Abstract

به منظور بررسی تاثیر منبع نیتروژن بر جمعیت و زیست توده علف های هرز و نیز عملکرد دو توده بومی گشنیز آزمایشی در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه صنعتی شاهرود در سال 1389 انجام شد. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار انجام شد. فاکتور اول شامل دو توده بومی گشنیز (اصفهانی و همدانی) و فاکتور دوم شامل تیمار کودی شاهد (بدون کود)، اوره 100 درصد، ورمی کمپوست 3/33 درصد + اوره 6/66 درصد، ورمی کمپوست 6/66 درصد + اوره 3/33 درصد و ورمی کمپوست 100 درصد) بود. نتایج نشان داد که مهمترین علف­های هرز گشنیز از نظر فراوانی به ترتیب شامل تاجریزی (<em>Solanum nigrum</em>)، سلمه تره (<em>Chenopodium album </em>L<em>.</em>)، کنف وحشی (<em>Hibiscus trionum </em>L<em>.</em>) و خردل وحشی (<em>arvensis</em> L. <em>Sinapis</em>) بود که علف هرز تاجریزی در تمام تیمارها دارای بیشترین تراکم بود. اثر فاکتور کودی بر تراکم، تولید ماده خشک علف های هرز، عملکرد بذر و عملکرد بیولوژیک در سطح یک درصد معنی دار شد. اثر توده در تمامی صفات مورد بررسی معنی دار نشد و اثر متقابل فاکتور کودی و توده تنها در عملکرد میوه و عملکرد بیولوژیک معنی دار بود. بیشترین و کمترین تراکم و ماده خشک علف های هرز به ترتیب مربوط به تیمار اوره 100 درصد و شاهد (بدون کود) بود. همچنین بیشترین و کمترین عملکرد میوه و عملکرد بیولوژیک در فاکتور کودی و اثر متقابل توده و فاکتور کودی مشاهده شد که به ترتیب مربوط به تیمار کودی (ورمی کمپوست 6/66 درصد + اوره 3/33 درصد) و شاهد (بدون کود) بود. نتایج نشان داد که ترکیب کودهای آلی و شیمیایی علاوه بر کاهش تراکم و وزن خشک علف های هرز در افزایش عملکرد نیز تاثیر گذار است.