بایو‌استراتیگرافی و تغییرات سطح آب دریا در رسوبات تورونین- کامپانین در ایران مرکزی(برش بهار) براساس روزن‌داران پلانکتونیک

Abstract

در این مطالعه رسوبات کرتاسه بالایی حوضه ایران مرکزی، استان اصفهان، برش بهار به منظور بررسی زیست چینه­نگاری و تغییرات سطح آب دریا مورد بررسی قرار گرفتند. این رسوبات دارای 89 متر ضخامت بوده که از طبقات مارن و مارن آهکی تشکیل شده است .مطالعات انجام شده بر روی روزن­داران در این برش منجر به شناسایی 30 گونه متعلق به 11 جنس از اشکال پلانکتونیک گردید. برمبنای روزن­داران پلانکتونیک، رسوبات کرتاسه بالایی به6 بایو­زون جهانی تقسیم گردیدند که این بایوزون­ها از قدیم به جدید عبارتند از: بایوزون شماره یک: <em>Marginotruncana</em><em> </em><em>sigali</em><em> - </em><em>Dicarinella</em><em> </em><em>primitiva</em> Partial Range؛ بایوزون شماره دو: <em>Dicarinella</em><em> </em><em>concavata</em> Interval Zone ؛ بایوزون شماره سه : <em>Dicarinella</em> <em>asymetrica</em> Total Range Zone؛ بایوزون شماره چهار: <em>Globotruncanita elevata</em> Partial range Zone بایوزون شماره پنج <em>Globotruncana ventricosa</em> Interval Zone ؛ بایوزون شماره شش<em>:</em><em> </em><em>Radotruncana calcarata </em>Interval Zone رسوبات کرتاسه بالایی در منطقه مورد مطالعه بر مبنای روزن­داران پلانکتونیک، دارای سن انتهای تورونین میانی- کامپانین پسین می­باشد. در این بررسی با توجه به مورفوتایپ­های روزن­داران پلانکتونیک، عمق حوضه رسوبی، روند افزایشی از تورونین میانی تا سانتونین میانی را نشان می­دهد. هر چند در زمان سانتونین بالایی عمق حوضه کاهش می­یابد و دوباره در ابتدای کامپانین حوضه رسوبی عمیق می­شود، در انتهای کامپانین و نزدیک به مرز کامپانین- ماستریشتین کم عمق شدگی حوضه و پسروی را شاهد هستیم.