تحلیل حقوقی قرارداد بیمه عمر

Abstract

بیمه عمر قراردادی است که به‌موجب آن بیمه‌گر در مقابل دریافت حق بیمه، متعهد می‌شود در صورت فوت بیمه‌شده یا زنده ماندن او درزمان معین، مبلغی به بیمه‌گذار یا شخص ثالثی که از طرف او تعیین می‌شود، بپردازد. بررسی ماهیت و اوصاف این قرارداد امری است ضروری و نیز چنانچه این بررسی در مواقع لزوم با مطالعه تطبیقی نیز همراه باشد می‎تواند بسیار مفید باشد. بیمه‎های عمر به دو دسته بیمه‎های عمر انفرادی و گروهی تقسیم می‎شوند. قرارداد بیمه عمر خود یک عقد معین در عرض سایر بیمه‎ها نیست بلکه خود عقد بیمه یک معین است و به تبع آن تمام اقسام بیمه نیز عقد معین محسوب می‎گردند. قرارداد بیمه عمر از جانب بیمه‎گذار جایز و از جانب بیمه‏ گر لازم است ولی بیمه‎گذار متعهد است تا زمانی که قرارداد را فسخ نکرده، حق بیمه را بپردازد و حقوق وی که از این قرارداد ناشی می‎شود عبارت‎اند از سرمایه مخفف، بازخرید بیمه‎نامه، دریافت وام از محل بیمه‎نامه و امکان توثیق بیمه‎نامه عمر. در این قراردادها امکان عزل و تغییر ذینفع بیمه‎نامه وجود دارد و نیز این امکان فراهم است که شخص ثالث ذینفع پس از اطلاع از انتخاب به‌عنوان ذینفع، این امر را رد کند که در این صورت اگر بیمه از نوع بیمه عمر به‌شرط حیات باشد، سرمایه بیمه به خود بیمه‌گذار اختصاص پیدا می‌کند؛ اما اگر بیمه از نوع بیمه عمر به‌شرط فوت باشد، ورثه بیمه‎گذار ذینفع محسوب می‎شوند.