سنجش میزان احساس امنیت در مناطق 2 و 4 شهر قزوین

Abstract

ایمن‌سازی فضاهای شهری به‌عنوان یکی از ضرورت‌های اساسی شهرسازی مطرح است. ازآنجاکه فضاهای شهری امروزی مؤلفه‌ای برای وقوع نابهنجاری‌های شهری و درنتیجه عدم وقوع امنیت در شهر است، بنابراین بررسی جنبه‌های کیفی و کمی امنیت چه ازلحاظ کالبدی و چه ازلحاظ اجتماعی در فضاهای شهری امری ضروری است. هم‌چنین بررسی شرایط امنیت زنان و دختران در فضاهای شهری، به‌خصوص در هنگام شب، دارای اهمیت است. فرضیه اول پژوهش حاضر بر این مبنا است که حس امنیت برای ساکنین محلات مختلف شهری متفاوت است. فرض دوم وجود تفاوت حس امنیت را در شب و روز، برای دو گروه مختلف زنان و مردان در نظر دارد. برای ارزیابی فرضیات فوق، از روش کمی استفاده‌شده است و از طریق پرسش‌نامه از مردم نظرخواهی شده است. به این منظور دو منطقه شهری در شمال و مرکز قزوین انتخاب‌شده است و اطلاعات گردآوری‌شده با استفاده از تحلیل‌های آماری موردبررسی قرارگرفته‌اند. یافته‌های پژوهش، حاکی از آن است که تفاوت معناداری میان میزان حس امنیت در دو محله موردبررسی وجود ندارد. هم‌چنین فرض تفاوت امنیت در شب و روز، برای مردان وزنان مناطق شمالی شهر پذیرفته‌شده است. ولی، در مورد مناطق مرکزی این فرضیه رد می‌شود. به این معنی که حس امنیت در مناطق شمالی شهر در هنگام شب و روز متفاوت است و این تفاوت در میزان کاهش حس امنیت شب‌هنگام در میان زنان و مردان محسوس است ولی در مورد مناطق مرکزی تفاوتی در میزان حس امنیت زنان و مردان مشاهده نمی‌گردد و شب‌هنگام، امنیت برای خروج از منزل برای آنان به یک‌میزان کاهش می‌یابد. یافته دیگر نشان می‌دهد که مردم در انتخاب فضاهای ناامن در کل شهر تفاهم نسبی دارند. اکثریت آن‌ها محله‌های پایین‌شهر، حاشیه ساختمان‌های نیمه-کاره و ‌ای خلوت و تاریک را، فضاهایی با امنیت کم ارزیابی می‌کنند. این حس امنیت، در خیابان‌های شلوغ و مملو از جمعیت کاهش می‌یابد. مردم حضور مؤثر پلیس و نیروی انتظامی، ارتقاء سطح فرهنگی و وجود شرایط مناسب فضا را مهم‌ترین عامل در ایجاد حس امنیت می‌دانند.