بررسی تأثیر عوامل اصلی سازمانی بر بهره وری مدیران و فرماندهان (مطالعه ی موردی: فرماندهی انتظامی استان قزوین)

Abstract

مهم‌ترین هدف هر سازمان، دستیابی به سطوح بهینه بهره‌وری است. نیروی انسانی موتور محرکه بهره‌وری در یک سازمان می‌باشد و تنها منبع مولدی است که به هیج وجه با مصرف کم‌تر نمی-شود و عملکرد وی هیچ‌گونه محدودیتی ندارد. بهره‌وری نیروی انسانی در سازمان پلیس از اهمیت و جایگاه ویژه‌ای برخوردار است، زیرا این عامل نقشی مهم در انجام مأموریت‌های پلیس بر عهده دارد و شایان ذکر است که نقش مدیران در این زمینه بیش از دیگران می‌باشد. هدف از این تحقیق بررسی تأثیرعوامل اصلی سازمانی، در بهره‌وری مدیران و فرماندهان می‌باشد. نوع تحقیق کاربردی و روش آن همبستگی است. جامعه آماری و قلمرو زمانی و مکانی تحقیق، مدیران و فرماندهان فرماندهی انتظامی استان قزوین در سال 1390 می‌باشد و روش گردآوری اطلاعات مطالعه کتابخانه‌ای و پرسشنامه با طیف لیکرت، به صورت تمام شمار است. برای مقایسه میزان تأثیر و اولویت‌بندی شاخص‌ها از آزمون فریدمن و ولکاکسون استفاده شد و نتایج نشان دادند که، هدایت و اثرگذاری قوی‌ترین عامل، و مشوق‌های مالی و ارزشیابی مشاغل ضعیف‌ترین عامل بهره‌وری مدیران و فرماندهان می‌باشند.