بررسی فقهی و حقوقی استعمال مواد مخدر

Abstract

استعمال مواد مخدر امروزه به عنوان تهدید بزرگی در نظام جامعه در دولت‌ها و ملت‌ها به حساب می‌آید و سالانه مبالغ هنگفتی در ارتباط با ملامت افراد جامعه و مبارزه با این پدیده شوم هزینه می‌شود. از آنجا که مهم‌ترین رکن هر حکومت و دولتی از جمله نظام جمهوری اسلامی ایران مردم هستند احکامی که از سوی شارع مقدس برای مکلف وضع شده است تا جایی است که منجر به ضرر جمعی و روحی افراد بشر نشود. نظر به اینکه استعمال هر گونه مواد مخدر به جسم و روح انسان و حیثیت فردی و اجتماعی انسان‌ها ضرر و آسیب می‌رساند مطابق قاعده لا ضرر که از قواعد مسلم فقهی است و همچنین احادیث، آیات قرآنی (219 و 195 سوره بقره، 157 اعراف، 90 و 91 مائده) بنا و سیر عقلا و مذاهب شیعه و اهل تسنن استنباط می‌شد که حکم فقهی استعمال مواد مخدر حرمت است. ما در این پایان نامه در صدد این هستیم که ضمن تفسیر ماده 1 قانون مبارزه با مواد مخدر به بررسی و تحلیل مبانی فقهی استعمال مواد مخدر بپردازیم و در این رابطه نیز برای غنای بیشتر پایان نامه، نظرسنجی از جامعه آماری 460 نفر بر اساس جدول مورگان که از نظر علمی نیز این موضوع را مورد تحلیل و بررسی قرار داده است تهیه نموده‌ایم. باشد که همه و همه این‌ها مرضی درگاه حضرت حق قرار گیرد.