سروهای کهن‌سال ایران (بخش اول)

Abstract

درخت سرو (<em>Cupressus sempervirens</em>)<strong> </strong> در ایران با سه واریته مشخص به‌صورت بومی رویش دارد. واریته سرو شیراز درختی مرتفع، همیشه سبز با شاخه‎های راست و بالارونده، با تاجی ستونی، واریته سرو ناز تاجی کله قندی کشیده و واریته زربین تاج هرمی بلند دارد، اگرچه رویشگاه<strong>‎</strong>های طبیعی سرو در استان‌های مازندران، گلستان، گیلان، فارس و کهگیلویه و بویر احمد وجود دارد ولی به پاس زیبایی و نگاه<strong>‎</strong>های فرهنگی که بر گونه سرو وجود دارد کاشت آن از قرن<strong>‎</strong>ها پیش و به‌طور بسیار گسترده طی 50 سال گذشته تقریباً در تمامی استان<strong>‎</strong>های کشور مرسوم شده است. از واریته‎های سرو پایه‎های متعدد کهن‌سال به‌طور عمده در استان‎های فارس و یزد و به تعداد کمتر در استان‌های سیستان و بلوچستان، اصفهان، کرمان، قم و کهگیلویه و بویراحمد شناسایی شده است. بررسی انجام شده تا سال 1395 نشان از حضور حدود 100 پایه کهنسال از این گونه در کشور دارد که از این تعداد 56 پایه بازدید و اطلاعات و ویژگی‌های آنها ثبت شده است و در مجموع در 10 استان کشور حضور پایه‌های کهنسال آن گزارش شده است. در این مقاله پایه‎های کهنسال آن در هفت استان معرفی می<strong>‎</strong>شود. به<strong>‎</strong>یقین در ادامه شناسایی درختان کهنسال در استانهای بیشتری پایه<strong>‎</strong>های آن شناسایی و در شماره<strong>‎</strong>های بعد معرفی خواهند شد. تا کنون استان فارس با 22 پایه سرو کهن‌سال بیشترین فراوانی را دارد. مسن‌ترین سرو کهن‌سال ایران سرو ابرقو با 4000 سال سن و بعد از آن سروهای سنگان و گوشه با حدود 3000 سال سن قرار دارند.