پوشش گیاهی کانون‌های گردوغبار در استان خوزستان

Abstract

مساحتی معادل 349254 هکتار از مساحت دشت خوزستان منشاء کانون­‌های تولید گرد و غبار است. این مناطق شامل 7 محدوده مشخص است که عبارتند از: جنوب غرب هویزه، شمال و شرق خرمشهر، شرق اهواز، جنوب و جنوب شرق اهواز، محدوده بندر امام به امیدیه، محدوده ماهشهر به هندیجان، شرق هندیجان. هدف از این تحقیق معرفی گونه­‌های گیاهی بومی منطقه با امید به استفاده از این دسته از گیاهان سازگار با شرایط پراسترس شوری و کم­‌آبی منطقه است. مشاهدات نشان داد، منطقه مورد مطالعه به علت قرار داشتن در دشت هموار و پوشیده شده از رسوبات ریزدانه به نسبت یکنواخت یا شن­زارها و نداشتن شیب­‌های جغرافیایی از غنای گونه‌ای چندانی برخوردار نمی‌باشد. اما وجود تغییرات زیاد در خصوصیات خاک و فعالیت­‌های انسانی عامل اصلی گوناگونی پوشش در نقاط مختلف این دشت است. پوشش گیاهی منطقه شامل چهار تیپ رویشی گیاهان تالابی، نم‌­پسندان شورروی، گیاهان شورپسند خشک‌ی­زی و گیاهان شن­‌دوست می‌­باشد. گیاهانی مانند شورگز­ محلی، سریم، اشنان، آتریپلکس و چمن شور گونه­‌های مناسب و سازگار با شرایط اقلیمی و خاکی منطقه هستند.