آثار تمرین هوازی و بی تمرینی پس از آن بر شاخص مقاومت به انسولین، نیمرخ لیپیدی و ترکیب بدن مردان دارای اضافه وزن نیروی انتظامی

Abstract

با وجود اهمیت آمادگی جسمانی مطلوب در بین افراد نظامی، نشان داده شده است که چاقی و افزایش وزن در نیروهای نظامی و انتظامی رو به گسترش است. هدف پژوهش حاضر، بررسی آثار تمرین هوازی و بی تمرینی بر شاخص مقاومت به انسولین، پروفایل لیپیدهای سرم و ترکیب بدن مردان دارای اضافه وزن و چاق نیروی انتظامی بود. برای این منظور تعداد 40 نفر از مردان انتظامی دارای اضافه وزن به صورت هدفمند به دو گروه 20 نفری شامل یک گروه تمرین هوازی و یک گروه شاهد به روش تصادفی تقسیم شدند. برنامه تمرینی هوازی به مدت 8 هفته و سه جلسه در هفته و شامل دویدن مداوم با روند ثابت و شدت 65 تا 75 درصد حداکثر ضربان قلب آزمودنی‌ها و به مدت 20 دقیقه بود که در هر جلسه یک دقیقه به زمان تمرین افزوده می‌شد. پس از انجام پروتکل تمرینات هوازی و آزمون گیری برای بار دوم، آزمودنی‌ها به مدت 6 هفته در شرایط بی تمرینی قرار گرفتند. بعد از 6 هفته بی تمرینی تمامی آزمون‌ها تکرار شد. برای مطالعه معنی داری درون گروهی و بین گروهی از آزمون آنالیز واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. نتایج تحقیق نشان داد که پس از هشت هفته تمرین هوازی تفاوت معنی داری در مقادیر درصد چربی، شاخص توده بدنی، مقاومت به انسولین و نیمرخ لیپیدی در گروه فعالیت هوازی به نسبت گروه شاهد ایجاد شد (001/0 >p). همچنین بررسی‌ها نشان داد که پس از 6 هفته بی تمرینی تمامی سازگاری‌های ایجاد شده بعد از زمان تمرین هوازی تقریباً به حالت قبل از تمرینات هوازی برگشت (001/0 >p). بنابراین، تمرین هوازی مداوم و منظم می‌تواند در پیشگیری از عوامل خطرزای قلبی عروقی مؤثر باشد و این در حالی است که آثار مثبت فعالیت هوازی در مدت بی تمرینی از بین می‌رود.