مطالعه رابطه بین سبک‌های مدیریت و سلامت روان و خودکارآمدی کارکنان فرماندهی انتظامی شهرستان رشت

Abstract

مدیر مهم‌ترین عامل هر سازمان است که می‌تواند نقش تعیین کننده‌ای را در بهداشت روانی کارکنان و خودکارآمدی آنان ایفا کند. هدف از این پژوهش بررسی رابطه سبک‌های مدیریت (استبدادی، مشارکتی و دموکراتیک) با سلامت روان و خودکارآمدی کارکنان فرماندهی انتظامی شهرستان رشت بود. تحقیق حاضر یک پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود و جامعه آماری آن شامل تمامی کارکنان کلانتری‌ها، پاسگاه‌ها، نیروهای عملیاتی 110 و یگان امداد فرماندهی انتظامی شهرستان رشت بود. حجم نمونه جامعه مورد مطالعه را دو گروه به تعداد 215 نفر تشکیل می‌دادند: یک گروه 11 نفره از مدیران (1) و یک گروه 204 نفره از کارکنان (2). از روش نمونه‌گیری در دسترس استفاده شد و برای جمع‌آوری اطلاعات پرسشنامه سبک رهبری استاندارد شده مقیمی و رمضان (1390)، پرسشنامه سلامت عمومی GHQ گلدبرگ (1998)، و پرسشنامه خودکارآمدی شرر (1982) بکار گرفته شدند. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات از آمار توصیفی و آمار استنباطی و روش همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیری استفاده شد و تمامی کارهای آماری با نرم‌افزار SPSS18 انجام شد. نتایج پژوهش نشان داد که بین سبک‌های مدیریت و سلامت روان رابطه معنی‌داری وجود نداشت، اما بین سبک مدیریت و خودکارآمدی کارکنان، همبستگی معنا دار منفی وجود داشت. همچنین سبک‌های مدیریت توانستند به میزان 8/0 درصد تغییرات سلامت روان و 15/0 درصد سلامت روان را پیش‌بینی کنند و سبک‌های مدیریت استبدادی، مشارکتی و دموکراتیک توانستند به میزان 7/13 درصد تغییرات خودکارآمدی را پیش‌بینی کنند، اما تفاوتهای مذکور هیچکدام از نظر آماری معنی‌دار نبودند. پیشنهاد می‌شود مسئولین و مدیران، مفاهیم اساسی و اصولی بهداشت روان را شناخته و در صدد تأمین بهداشت روان کلیه کارکنان تحت نظارت خود در محیط کار اقدام کنند.