بررسی پراکنش و تنوع مرجان های سخت (Hard corals) در خلیج چابهار (دریای عمان)

Abstract

<strong>جهت مطالعه پراکنش و تنوع مرجان</strong><strong>‌</strong><strong>های سخت خلیج چابهار پس از مطالعات اولیه و با عملیات میدانی در سال 1387، چهار نقطه به</strong><strong>‌</strong><strong>عنوان</strong><strong>ایستگاه در خلیج انتخاب گردید</strong><strong>.</strong><strong>با استفاده از روش ترانسکت خطی، اطلاعات از محدوده عمقی 3-2 متر و 8-5 متر جمع</strong><strong>‌</strong><strong>آوری شد</strong><strong>. شکل سواحل در خلیج اکثراً از نوع شنی و شنی-گلی بوده و بستر صخره‌ ای که حضور مرجان‌ ها در آن‌ جا مشاهده شد بخش جنوب‌ شرقی آن بود. پس از نمونه‌ برداری 20 گونه از 9 خانواده شناسایی شد که به ‌جز ایستگاه تیس که 4 گونه در آن ثبت شد، اکثریت گونه‌ ها در سایر ایستگاه ‌ها دیده شدند. خانواده </strong><strong>Faviidae</strong><strong>، بیش ‌ترین تعداد گونه را دارا بود که در ایستگاه لیپار پوشش بالایی را داشتند</strong><strong>. آزمون آنالیز واریانس یک‌ طرفه در محدوده عمقی 3-2 متر میان ایستگاه ‌های شهید بهشتی و لیپار از نظر میزان پوشش گونه ‌ها اختلاف معنی ‌داری را نشان داد (0/05</strong><strong>>P</strong><strong>). ولی در محدوده عمق 8-5 متر، ایستگاه‌ ها فاقد اخلاف معنی‌ داری بودند.</strong><strong> شاخص تنوع شانون، سیمپسون و ترازی‌ هیل برای تمام ایستگاه ‌ها محاسبه شد</strong><strong>. بیش ‌ترین میزان تنوع در عمق 3-2 متر در ایستگاه هتل لیپار و در عمق 8-5 متر در ایستگاه شهید بهشتی دیده شد. شاخص‌ های تنوع اختلاف معنی ‌داری در دو دامنه عمقی نشان ندادند (0/05</strong><strong><P</strong><strong>).</strong><strong> سنگ فرش‌ های مرجانی در خلیج چابهار با وجودی که در مقایسه با بسیاری از مناطق مرجانی خلیج فارس از وسعت کمی برخوردارند ولی دارای گونه‌ های متنوعی بوده، که نشان از مناسب بودن شرایط اکولوژیکی خلیج برای رشد گونه ‌های مختلف بوده که متاسفانه با گسترش فعالیت ‌های انسانی زیستگاه ‌های آن‌ ها به تدریج در حال نابودی است.</strong>