تاثیر پروبیوتیک جنس باسیلوس (Bacillus subtilis, B. licheniformis) بر تراکم، فاکتورهای رشد در تراکم های مختلف و ترکیبات لاشه میگوی وانامی (Litopenaeus vannamei)

Abstract

<strong>هدف از انجام این مطالعه، بررسی تاثیر استفاده از باکتری</strong><strong>‌</strong><strong>های</strong><strong><em>Bacillus</em></strong><strong> <em>subtilis</em> </strong><strong>و </strong><strong> </strong><strong><em>licheniformis</em></strong><strong><em>Bacillus</em></strong><strong>، بر </strong><strong>شاخص</strong><strong>‌</strong><strong>های رشد میگوی وانامی (</strong><strong><em>Litopenaeus</em></strong><strong> <em>vannamei</em></strong><strong>) در تراکم</strong><strong>‌</strong><strong>های مختلف می باشد. در این تحقیق میگوها پس از ذخیره سازی با دو تیمار 250و 300 قطعه در هر متر مربع هرکدام به</strong><strong>‌</strong><strong>وسیله دو غلظت پروبیوتیکی 1010×4 واحد تشکیل</strong><strong>‌</strong><strong>دهنده کلنی بر گرم و 1010×1 واحد تشکیل</strong><strong>‌</strong><strong>دهنده کلنی بر گرم) به</strong><strong>‌</strong><strong>مدت 8 هفته پرورش داده شدند. در انتها، شاخص</strong><strong>‌</strong><strong>های رشد، ترکیب لاشه</strong><strong>و تعداد باکتری</strong><strong>‌</strong><strong>های کل دستگاه گوارش بررسی شدند. شاخص</strong><strong>‌</strong><strong>های رشد در تیمارهای 2</strong><strong> T</strong><strong>(تراکم 300، پروبیوتیک 1010×4 واحد تشکیل دهنده کلنی بر گرم) و</strong><strong>4</strong><strong> T</strong><strong>(تراکم 250، پروبیوتیک 1010×4 واحد تشکیل دهنده کلنی بر گرم) نسبت به گروه شاهد 1</strong><strong>C</strong><strong> (300 با غلظت پروبیوتیک صفر) و 2</strong><strong>C</strong><strong> (تراکم250 با غلظت پروبیوتیک صفر) دارای اختلاف معنی ‌داری بود (05/0</strong><strong>p<</strong><strong>).</strong><strong>در تیمارهای 1</strong><strong>T</strong><strong> (تراکم 300، پروبیوتیک 1010×1 واحد تشکیل ‌دهنده کلنی بر گرم) و </strong><strong> </strong><strong>3</strong><strong> T</strong><strong>(تراکم 250، پروبیوتیک 1010×1 واحد تشکیل‌ دهنده کلنی بر گرم) رابطه معنی ‌داری با گروه شاهد و تیمارهای 2</strong><strong> T</strong><strong> و4</strong><strong>T</strong><strong> نشان نداد. تاثیر تراکم بر شاخص ‌های رشد عدم اختلاف معنی ‌داری را بین تیمارهای مختلف بیان کرد (0/05></strong><strong>P</strong><strong>). تعداد کل باکتری ‌های موجود در دستگاه گوارش در تیمارهایی که از غلظت</strong><strong>1010×4 واحد تشکیل‌ دهنده کلنی بر گرم و 1010×1واحد تشکیل‌ دهنده کلنی بر گرم استفاده شده بود، نشان ‌دهنده وجود اختلاف معنی ‌داری بین این تیمارها بود</strong><strong>(0/05></strong><strong>p</strong><strong>).</strong><strong>براساس نتایج این آزمایش، استفاده از غلظت 1010×4</strong><strong>واحد تشکیل‌ دهنده کلنی بر گرم سبب بهبود شاخص ‌های رشد، ترکیبات لاشه و فلور باکتریایی دستگاه گوارش میگوی وانامی شد، اما تراکم تاثیر قابل توجهی بر شاخص ‌های رشد و ترکیبات لاشه نداشت. بنابراین پیشنهاد می ‌شود که جهت افزایش میزان تولید میگوی وانامی از غلظت 1010×4 واحد تشکیل ‌دهنده کلنی بر گرم استفاده شود.</strong>