نمایش مختصر رکورد

dc.contributor.authorنوری, حمیدهfa_IR
dc.contributor.authorدیهول, موناfa_IR
dc.contributor.authorوظیفه دوست, مجیدfa_IR
dc.contributor.authorنوروزی, علی اکبرfa_IR
dc.date.accessioned1399-07-09T06:41:34Zfa_IR
dc.date.accessioned2020-09-30T06:41:35Z
dc.date.available1399-07-09T06:41:34Zfa_IR
dc.date.available2020-09-30T06:41:35Z
dc.date.issued2016-10-22en_US
dc.date.issued1395-08-01fa_IR
dc.date.submitted2014-11-29en_US
dc.date.submitted1393-09-08fa_IR
dc.identifier.citationنوری, حمیده, دیهول, مونا, وظیفه دوست, مجید, نوروزی, علی اکبر. (1395). بررسی بلندمدت تغییرات مکانی و زمانی شوری خاک در شبکه آبیاری و زهکشی گرمسار. تحقیقات آب و خاک ایران, 47(3), 449-457. doi: 10.22059/ijswr.2016.59315fa_IR
dc.identifier.issn2008-479X
dc.identifier.issn2423-7833
dc.identifier.urihttps://dx.doi.org/10.22059/ijswr.2016.59315
dc.identifier.urihttps://ijswr.ut.ac.ir/article_59315.html
dc.identifier.urihttps://iranjournals.nlai.ir/handle/123456789/307425
dc.description.abstractشوری خاک منجر به کاهش جذب آب توسط گیاه و کاهش پوشش گیاهی می‌گردد و کنترل این پدیده مستلزم مدیریتی مناسب همراه با نظارت بر تغییرات مکانی و زمانی شوری از گذشته تا به امروز است. در این پژوهش، تغییرات زمانی و مکانی شوری خاک در شبکه آبیاری و زهکشی گرمسار از سال 1986 تا 2013 با استفاده از پنج شاخص ماهواره‌ای و داده‌برداری زمینی بررسی شد. تغییرات زمانی نسبت مساحت اراضی در سه‌طبقه شوری کم، متوسط و زیاد در طی این سال‌ها در انتهای دو دوره کشت پاییزه و بهاره موردبررسی قرار گرفت و با استفاده از آزمون آماری من‌کندال نوع روند تغییرات تعیین شد. همچنین، روند تغییرات مقدار شاخص‌های شوری خاک در هر پیکسل تعیین و پهنه‌بندی تغییرات شوری استخراج شد. نتایج به‌دست‌آمده نشان داد در انتهای دوره کشت پاییزه با احتمال 95 درصد، روند تغییرات نسبت مساحت اراضی با شوری کم، متوسط و زیاد به ترتیب کاهشی، افزایشی و افزایشی و در انتهای دوره کشت بهاره، روند تغییرات نسبت مساحت اراضی با شوری کم‌وزیاد به‌مانند دوره کشت پاییزه به ترتیب کاهشی و افزایشی و برای اراضی با طبقه شوری متوسط روند مشخصی به دست نیامد. نقشه پهنه‌بندی شوری خاک تولیدشده نشان داد مناطق شمالی، غربی و جنوبی دشت گرمسار در معرض خطر افزایش شوری و قسمت‌هایی از شمال شرق و مرکز که دارای شبکه آبیاری فرعی بوده، در طی این سال‌ها شوری روند کاهشی داشته است. مساحت کل اراضی موردبررسی در این پژوهش برابر با 16 هزار هکتار است که در طی این سال‌ها مساحت اراضی در طبقه شوری کم حدود 5/6 هزار هکتار کاهش و در طبقه شوری متوسط و شوری زیاد به ترتیب حدود 5/4 هزار هکتار و دو هزار هکتار افزایش یافته است.fa_IR
dc.format.extent1208
dc.format.mimetypeapplication/pdf
dc.languageفارسی
dc.language.isofa_IR
dc.publisherدانشگاه تهرانfa_IR
dc.publisherUniversity of Tehranen_US
dc.relation.ispartofتحقیقات آب و خاک ایرانfa_IR
dc.relation.ispartofIranian Journal of Soil and Water Researchen_US
dc.relation.isversionofhttps://dx.doi.org/10.22059/ijswr.2016.59315
dc.subject"آزمون من کندال"fa_IR
dc.subject"پهنه‌بندی"fa_IR
dc.subjectتصاویر ماهواره ای"fa_IR
dc.subject"شاخص‌های شوری"fa_IR
dc.subjectآبیاری و زهکشیfa_IR
dc.titleبررسی بلندمدت تغییرات مکانی و زمانی شوری خاک در شبکه آبیاری و زهکشی گرمسارfa_IR
dc.typeTexten_US
dc.typeمقاله پژوهشیfa_IR
dc.contributor.departmentپردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهرانfa_IR
dc.contributor.departmentکارشناس ارشد آبیاری و زهکشی پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهرانfa_IR
dc.contributor.departmentاستادیار گروه مهندسی آب دانشگاه گیلانfa_IR
dc.contributor.departmentدانش‌آموخته دکتری گروه خاکشناسی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرسfa_IR
dc.citation.volume47
dc.citation.issue3
dc.citation.spage449
dc.citation.epage457


فایل‌های این مورد

Thumbnail

این مورد در مجموعه‌های زیر وجود دارد:

نمایش مختصر رکورد