نمایش مختصر رکورد

dc.contributor.authorکرگگور ترجمه مصطفی ملکیان, سورنfa_IR
dc.date.accessioned1399-07-09T01:42:14Zfa_IR
dc.date.accessioned2020-09-30T01:42:14Z
dc.date.available1399-07-09T01:42:14Zfa_IR
dc.date.available2020-09-30T01:42:14Z
dc.date.issued1995-06-22en_US
dc.date.issued1374-04-01fa_IR
dc.date.submitted2017-05-16en_US
dc.date.submitted1396-02-26fa_IR
dc.identifier.citationکرگگور ترجمه مصطفی ملکیان, سورن. (1374). انفسى بودن حقیقت است. نقد و نظر, 1(43), 62-81. doi: 10.22081/jpt.1995.22891fa_IR
dc.identifier.issn1062-8952
dc.identifier.issn2716-960X
dc.identifier.urihttps://dx.doi.org/10.22081/jpt.1995.22891
dc.identifier.urihttp://jpt.isca.ac.ir/article_22891.html
dc.identifier.urihttps://iranjournals.nlai.ir/handle/123456789/204512
dc.description.abstractمتن اول برگرفته است از کتاب تعلیقه غیرعلمى نهائى‏ءء به قلم فیلسوف دانمارکى، سورن کرگگور (1813-1855)، پدر اگزیستانسیالیسم. کرگگور روایت تندروانه‏اى از اصالت ایمان ( فیدئیزم) ارائه مى‏کند که به موجب آن ایمان نه فقط برتر از تعقل ست‏بلکه، به یک معنا، مخالف آن است. ایمان، و نه تعقل، عالیترین فضیلتى است که انسان بدان نائل تواند آمد. ایمان شرط لازم کمال انسانى، به عمیقترین معناى آن، است. کرگگور استدلال مى‏کند که کسى که سعى دارد تا ایمان دینى خود را بر اسناد و مدارک عینى یا تعقل مبتنى سازد اساسا برخطاست. این کار هم بیهوده است (نتیجه‏بخش نخواهد بود) و هم امرى است نامطلوب (شخص را باز مى‏دارد از اینکه به وظیفه اصلى‏اش، که افزایش ایمان است، عمل کند). سپس، نظریه‏اى در باب انفسى بودن مى‏پردازد که در آن ایمان جایگاهى اصیل دارد. حتى اگر به سود خداباورى یا مسیحیت‏برهان قاطعى مى‏داشتیم، خواستار آن نمى‏بودیم; زیرا چنین یقین عینى‏اى این امر خطیر را از صورت یک سیر وسلوک دینى بیرون مى‏آورد و آن را به مجموعه‏اى از یقینهاى ریاضى کسالت‏آور فرو مى‏کاهد. <br /> مساله‏اى که در مقام بررسى آنیم حقیقت (1) مسیحیت نیست، بلکه نسبت (2) فرد انسانى (3) با مسیحیت است. بحث ما درباره حرص و ولع نظامساز محققان به تنظیم حقایق مسیحیت در قالب مقولات شسته‏رفته نیست، بلکه درباره ارتباط (4) شخصى فرد با این آیین است; ارتباطى که براى فرد دقیقا کششى بینهایت دارد. به تعبیر ساده، سمن، یوهانس کلیماکوس (5) ، که در این شهر به دنیا آمده‏ام، الآن سى‏ساله‏ام، مثل بیشتر مردم، انسانى محترمم، تصور مى‏کنم که یک خیر اعلى'، که سعادت ابدى‏اش مى‏خوانند، در انتظار من است، چنانکه در انتظار خدمتکار و استاد دانشگاه هم هست. شنیده‏ام که مسیحیت طریق وصول به آن خیر است، و از این رو مى‏پرسم: من چگونه مى‏توانم ارتباطى درست‏با مسیحیت‏برقرار کنم؟fa_IR
dc.format.extent191
dc.format.mimetypeapplication/pdf
dc.languageفارسی
dc.language.isofa_IR
dc.publisherدفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم (پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی)fa_IR
dc.relation.ispartofنقد و نظرfa_IR
dc.relation.ispartofNaqd Va Nazaren_US
dc.relation.isversionofhttps://dx.doi.org/10.22081/jpt.1995.22891
dc.titleانفسى بودن حقیقت استfa_IR
dc.typeTexten_US
dc.typeتخصصیfa_IR
dc.citation.volume1
dc.citation.issue43
dc.citation.spage62
dc.citation.epage81


فایل‌های این مورد

Thumbnail

این مورد در مجموعه‌های زیر وجود دارد:

نمایش مختصر رکورد