جراحی استخوان و مفاصل ایران

اطلاعات نشریه

صاحب امتیاز: انجمن جراحان ارتوپدی ایران

سردبير: شاهچراغی-غلامحسین

موضوع :  پزشکی

شاپا چاپی: ۱۷۳۵-۲۹۶۷

شاپا الكترونيكی: ۱۷۳۵-۲۹۷۵

ايميل:  anjoman@iranoa.org

وبسایت:  ijos.ir

تعداد شماره ها: 51

تعداد مقالات: 378

تاریخ به رور رسانی:  1398/12/28

بررسی نتایج بالینی ادکتورتناتومی و جااندازی بسته در درمان دیسپلازی تکامل مفصل هیپ کودکان

حنون سعدونی; سید سعید طباطبائی; حمیدرضا آرتی; محمدعلی قاسمی; شهاب یوسفی فر

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 17, شماره 1, صفحه 1-5

خلاصه
پیش‎زمینه: دیسپلازی تکاملی مفصـل هیـپ  (Developmental dysplasia of thehip) (DDH)طیف گسترده‎ای از اختلالات ناشی از تکامل غیرطبیعی هیپ را شامل می‌شود که می‌تواند در هر زمان از جمله دوره جنینی، شیرخوارگی و یا کودکی آشکار شود. هدف از این مطالعه بررسی نتایج بالینی و رادیوگرافی بیماران مبتلا به دیسـپلازی تکاملی هیـپ است که تحت درمان با ادکتورتناتومی و جااندازی بسته قرار گرفته بودند
مواد و روش‎ها: مطالعه به ‌صورت گذشته‌نگر روی 30 کودک (33 مفصل) مبتلا به دیسپلازی تکاملی هیپ، در بیمارستان رازی اهواز، بین سال‌های 94 تا 96 انجام شد. معیارهای ورود ابتلا به DDH در محدوده سنی زیر 2 سال بوده است. معیارهای خروج بیماری‌های بافت هم بند، دررفتگی ثانویه ناشی از عفونـت پیشـین و دیسپلازی استابولوم در زمینه سندرم خاص بودند. بیماران پس از عمـل بـه لحـاظ بالینی، میزان دررفتگی کامل یا نیمه دررفتگی مفصل هیپ، همواری مفصل هیپ و یافته‌های رادیـوگرافی، بـه‌ ترتیب بـراساس معیارهای Severin،Tonnis grading ،McKay و شاخص استابولار مورد ارزیابی قرار گرفتند.
یافته‎ها: میانگین ایندکس استابولار پس از جراحی (15/2 ± 06/27 درجه) در مقایسه با میزان آن قبل از جراحی (27/3 ± 54/36 درجه) به‌طور قابل توجهی کاهش یافت. براساس معیار McKay پس از جراحی در 9/90% بیماران نتایج درمانی عالی و خوب گزارش شد. بر اساس معیار Tonnis، پس از جراحی 9/93% از بیماران در طبقه‎بندی I & II قرار داشتند. در ارزیابی‌های رادیوگرافیکی پس از جراحی، براساس معیار Severin ، 9/96% از بیماران در Class Ia & Ib قرار گرفتند. در یک بیمار (03/3 %) نکروز استخوانی(استئونکروزیس) در سر، در دو بیمار(06/6 %) لنگش و نقص در راه رفتن، و در سه بیمار (09/9 %) نقص در نشستن مشاهده شد. همه بیماران بررسی شده در این مطالعه زن بودند.
نتیجه‌گیری: براساس نتایج درمانی و ارزیابی‌های بالینی انجام شده در این مطالعه، روش جااندازی بسته به همراه ادکتورتناتومی می‌تواند در اولین اقدام درمانی به عنوان یک تکنیک مناسب جهت درمان بیماران مبتلا به دیسپلازی تکاملی هیپ در سنین پایین استفاده شود.

مقایسه‌ی ترمیم جراحی و غیر جراحی شکستگی جابجا شده‌ی درون مفصلی استخوان پاشنه‌ی پا

کوشال پاریخ; میتش پتال; شالین شاه; اکرش پتال

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 17, شماره 1, صفحه 6-13

خلاصه
پیش‎زمینه: با وجود مطالعات متعددی که در سال‌های متمادی انجام شده‌است، اما همچنان روش بهینه‌ای برای ترمیم شکستگی‌های درون مفصلی پاشنه‌ی پا وجود ندارد. هدف این مقاله مقایسه‌ی خروجی ها و نتایج درمان‌های جراحی و غیرجراحی برای شکستگی‌های جابجا شده‌ی درون مفصلی پاشنه‌ی پا در طول یک سال است.
روش: مطالعه‌ی حاضر از نوع آینده‌نگر بوده و به مدت دو سال (2018-2017) در بیمارستان عالی مراقبت‌های ویژه در شهر سورات واقع در ایالت گوجارات هندوستان صورت گرفته است. در این مدت، از بین 49 شکستگی، 25 عدد به صورت غیر جراحی و 24 عدد (11 نفر با روش جراحی باز ORIF و 13 نفر هم با روش جراحی با حداقل تهاجم MIS) نیز به صورت جراحی ترمیم شده‌اند. نتایج با استفاده از سیستم امتیازدهی AOFAS تصاویر رادیوگرافی نیز به مدت یک سال پس از جراحت ثبت شدند. اجرای این مقایسه نیز با استفاده از روش ANOVA صورت گرفت.
نتایج: در سه ماه ابتدایی درمان، روش جراحی ترمیم شکستگی درون مفصلی پاشنه‌ی پا نتایج به مراتب بهتری (رضایت 95درصدی) را نسبت به روش غیرجراحی داشته است. در حالی که در ماه‌های بین 6 تا 12، تفاوت محسوسی بین دو روش وجود ندارد. البته روش غیرجراحی نسبت به روش جراحی، عوارض بیشتری را دارا بوده است.
نتیجه‌گیری: با توجه به امتیازات داده شده توسط سیستم AOFAS و تصاویر رادیوگرافی، در سه ماهه‌ی نخست، روش ترمیم جراحی شکستگی‌های جابجا شده‌ی درون مفصلی پاشنه‌ی پا در مقایسه با روش غیر جراحی، حتی درمورد افراد حاذق، از نتایج بهتری برخوردار بوده است. در ماه‌های بین ۶ تا ۱۲، نتایج دو روش مشابه یکدیگر هستند.
 

بررسی فراوانی انواع تومورهای خوش‎خیم استخوانی و عوامل مرتبط با آن در بازه زمانی ده ساله در بیماران مراجعه‎کننده به بخش‎های ارتوپدی بیمارستان پورسینای رشت

امیر سالاری; دلاله خصوصی; کامران اسدی; علی بهاری خرم

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 17, شماره 1, صفحه 14-19

خلاصه
پیش‎زمینه: تاخیر در تشخیص یا درمان نامناسب تومورهای خوش‎خیم استخوانی، منجر می‎شود که برخی از آنها تبدیل به تومورهای بدخیم شوند و یا باعث آسیب به سایر ارگان‎های داخلی گردند. در این مطالعه ما برآن شدیم که انواع تومورهای خوش‎خیم استخوانی و عوامل مرتبط با آن در بازه زمانی ده ساله در بیماران مراجعه کننده به بخش‎های ارتوپدی بیمارستان پورسینای رشت، را بررسی نمائیم.
مواد و روش‎ها: در این مطالعه توصیفی – مقطعی پرونده کلیه بیماران با ضایعات تومورال خوش‎خیم بستری شده در بخش ارتوپدی مرکز آموزشی درمانی پورسینا، در بازه زمانی 10 ساله (1396-1386)، با استفاده از روش سرشماری مورد بررسی قرار گرفتند. اطلاعات دموگرافیکی، یافته‎های کلینیکی و یافته‎های پاراکلینیکی با استفاده از چک لیست جمع‎آوری گردید.
یافته‎ها: میانگین سنی مبتلایان به تومورهای خوش‎خیم استخوانی مورد تحقیق برابر 93/12±5/43 سال بود. بیشترین درصد مبتلایان به تومورهای خوش‎خیم استخوانی را مردان تشکیل می‎دادند (9/63%). تومورهای خوش‎خیم مولتی پلاگزوستوزیس (25%)، استئوکوندروما (2/22%) و استوئید استوما (7/16%) به ترتیب بیشترین فراوانی را داشتند. با استفاده از آزمون Fisher’s exact test مشخص گردید که ارتباط آماری معنی‎داری بین جنسیت، رده‎های سنی، محل تومور با انواع تومورهای خوش‎خیم استخوان در بیماران مورد تحقیق دیده می‎شود.
نتیجه‎گیری: مولتی پلاگزوستوزیس و استئوکوندروما شایع‎ترین تومورها بودند. متغیرهایی از قبیل جنسیت، رده‎های سنی به عنوان عوامل خطر موثر در ابتلا به تومورهای خوش‎خیم استخوانی شناسایی شدند.

تأثیر درمان‎های ضد استئوپوروز آلدرونات و هورمون پاراتیروئید بر ترمیم شکستگی‎های استئوپوروتیک دیستال رادیوس

مسعود شایسته آذر; محمدحسین کریمی نسب; مهران رضوی پور; صابر جورابراهیمیان

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 17, شماره 1, صفحه 20-27

خلاصه
پیش‎زمینه: پوکی استخوان، شایع‎ترین بیماری متابولیک استخوان است. هدف از این مطالعه بررسی تأثیر درمان ضداستئوپوروز یا داروهای بیس­فسفونات و پاراتیروئید بر ترمیم استخوان در بیماران با شکستگی‎های استئوپوروتیک بود.
مواد و روش‎ها: این یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی یکسویه کورکنترل شده بود که برروی 3 گروه 20 نفره باشکستگی‎های استئوپوروتیک بستری در بخش ارتوپدی بیمارستان امام خمینی (ره) و بوعلی سینای ساری طی سال‎های 1395 تا 1397انجام شد: بیماران دریافت‎کننده هورمون پاراتیروئید)، بیماران دریافت کننده آلندرونات و بیماران گروه کنترل. کلیه بیماران در هفته 4، هفته 8 و هفته 12 جهت بررسی میزان جوش‎خوردگی یا رادیوگرافی ارزیابی شدند.
یافته‎ها:در هیچ یک از بیماران سه گروه جوش‎خوردگی شکستگی در 4 هفته نداشتند. زمان جوش‎خوردگی شکستگی افراد در 8 هفته در سه گروه درمانی سینوپار، آلندرونات و کنترل به ترتیب 20، 18 و 17 نفر بود. بیماران در تمامی گروه‎‎ها در 12 هفته جوش‎خوردگی کامل داشتند.
نتیجه‎گیری: باتوجه به نتایج این مطالعه به نظر می‎رسد که تجویز آلندرونات و هورمون پاراتیروئید بر ترمیم شکستگی‎های استئوپوروتیک دیستال رادیوس تفاوت آماری معناداری ندارند.
 

دررفتگی ضربه‌ای لگن از ناحیه‌ی اوبتوراتور به همراه فلج شدگی اعصاب فمورال- گزارشی درباره‌ی مورد نادر

امید رضا مومن زاده; محمد هادی گرامی; علی رضا قاسمیه; بیتا حجت پناه

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 17, شماره 1, صفحه 28-30

دررفتگی ضربه‌ای قدامی لگن از ناحیه‌ی اوبتوراتور یکی از نادرترین انواع دررفتگی در بین بزرگسالان است. در این مقاله گزارشی از مردی 30 ساله ارائه شده است که در اثر تصادف در قسمت لگن چپ خود احساس درد می‌کرده است. نتیجه‌ی عکسبرداری اشعه‌ی ایکس نشان داد که فرد دچار دررفتگی لگن از قسمت اوبتوراتور شده است. پالس‌های فمورال سمت چپ از سمت دیگر ضعیف‌تر بوده و در نیمه‌ی بالایی ران احساس گزگز داشته و همچنین قادر به باز کردن زانوی چپ خود نیز نبود. تحت بیهوشی عمومی دررفتگی جااندازی شده‌است. به مدت دو هفته بر روی محل مورد نظر کشش صورت گرفت. پس از یک ماه فرد قادر به باز کردن زانوی خود بوده و همچنین مجدداَ حس به قسمت بالایی ران بازگشت.

مهاجرت سیم سیم کیرشنر به آسیب عروق پریشی پس از رفع شدن برای شکستگی اگزمای پروگزیمال

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 17, شماره 1, صفحه 31-34

سیم کرشنر عموما در جراحی شکستگی ‌فشاری ارتوپدی به کار می‌رود. استفاده از سیم‌های فلزی گزینه‌ای منطقی برای درمان شکستگی فشاری پروگزیمال استخوان بازو است. مرد ۹۱ ساله‌ای چندین سیم کرشنر را جهت رفع شکستگی فشاری پروگزیمال استخوان بازوی چپ را دریافت کرد. سپس در چکاپ بعدازعمل در بخش سرپایی، ویعلائم حساسیت، تورم، تاولی به اندازه یک سکه و خون‌مردگی در ناحیه زیربغل سمت چپ را نشان داد. به جابه­جایی سیم کرشنر اشاره شد، که منجر به آسیب شریان بازویی با تشکیل آنوریسم کاذب شده بود. بیمار تحت عمل جراحی اورژانسی قرارگرفت که پین های کرشنر را برداشته و بعدازآن عمل جراحی رواسکولاریزاسیون (برقراری مجدد تغذیه عروقی) انجام شد. بریس شانه برای عدم تحرک شانه چپ و شکستگی فشاری محل اتصال استخوان که یک سال بعد به آن اشاره شد، به کارگرفته شد. او فعالیت‌های زندگی روزمره خود را مانند قبل، مستقل انجام می‌دهد.
مدارک قبلی عوارض چشمگیر بالقوه مربوط به جابه­جایی سیم کرشنر را گزارش کرده بودند که اکثرا مربوط به جابه­جایی داخل قفسه سینه بودند. ما یک مورد غیرمعمول از آسیب شریان بازویی با آنوریسم کاذب را ارائه می‌دهیم. درحالی که ممکن است یک آسیب جدی برای جابه­جایی پین‌های کرشنر در داخل قفسه سینه نباشد. نفوذ شریان بازویی می‌تواند منجر به شناسایی علائم بالینی غیرقابل شناسایی و در نهایت آسیب جبران ناپذیری شود. جراحان ارتوپدی باید هنگام استفاده از تثبیت سیم کرشنر بر روی پروگزیمال استخوان بازو، خطرات ممکن را درنظر بگیرند، به خصوص در بیماران مسن با احتمال عدم تحرک و کیفیت پایین استخوان. از همه مهم‌تر پزشکان باید در مورد اهمیت پیگیری بعدازعمل و برای حذف سیم‌های کرشنر هشدار دهند.

دلایل شکست کاشتنی های استخوانی و راه حل های مبتنی بر فناوری نانو جهت رفع آن ها

وحید ضرغامی; محمد قربانی; محمدعلی شکرگزار; کامران پوشنگ باقری

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 17, شماره 1, صفحه 35-43

در حال حاضر شل شدگی و لقی کاشتنی­های استخوانی و عفونت عمیق اطراف آن به دلیل رشد و تکثیر میکروب­ها بر روی سطح آن­ها، دو دلیل اصلی شکست کاشتنی­های استخوانی است. لق شدگی اغلب به دلایل: 1- عدم اتصال مناسب کاشتنی و استخوان و ایجاد جابجایی­های خیلی کوچک در مواقع بارگذاری 2- عدم رشد مناسب سلول­های استخوانی در فصل مشترک کاشتنی- استخوان 3- چسبندگی ضعیف سلول­های استخوانی به کاشتنی رخ می­دهد. عفونت عمیق اطراف کاشتنی اغلب به دلیل هجوم میکروب­ها به محل کاشتنی و تشکیل بیوفیلم بر روی سطح کاشتنی رخ می­دهد. در این مقاله، انواع نانوپوشش­های برطرف کننده مشکلات کاشتنی­ها مورد بحث قرار گرفته و نهایتا جهت­گیری پژوهش­ها در آینده مشخص شده است. استفاده از پوشش­های حاصل از بیومولکول­های حاوی فاکتورهای رشد استخوانی (BMPs) و پوشش­هایی با قابلیت رهایش کنترل شده دارو از جمله فناوری­های جدیدی هستند که در این زمینه در حال توسعه هستند. پیش­ بینی می­شود آینده متعلق به نانو پوشش­هایی خواهد بود که قابلیت کنترل لق شدگی و درمان موضعی عفونت را همزمان محقق کنند.