جراحی استخوان و مفاصل ایران

اطلاعات نشریه

صاحب امتیاز: انجمن جراحان ارتوپدی ایران

سردبير: شاهچراغی-غلامحسین

موضوع :  پزشکی

شاپا چاپی: ۱۷۳۵-۲۹۶۷

شاپا الكترونيكی: ۱۷۳۵-۲۹۷۵

ايميل:  anjoman@iranoa.org

وبسایت:  ijos.ir

تعداد شماره ها: 51

تعداد مقالات: 378

تاریخ به رور رسانی:  1398/12/28

مروری بر روش های مدل سازی استئوآرتریت

حمید نمازی; فاطمه دهقانی ناژوانی

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 15, شماره 3, صفحه 71-73

استئوآرتریت یک اختلال مفصلی مزمن و سیستمیک است که می­ تواند هر مفصلی را در بدن درگیر کند ولی بیشتر، مفاصل تحمل کننده وزن اندام پایینی و دست را درگیر می­ کند. شیوع این بیماری در انسان با بالا رفتن سن و چاقی افزایش می­ یابد. تغییرات بیومکانیکی و بیولوژیکی که به دنبال آسیب­ های زانو رخ می­ دهند، در توسعه استئوآرتریت پس­ ضربه­ ای دخیل هستند و به عنوان یک بیماری تحلیل برنده مفاصل، سبب ایجاد تخریب غیرقابل بازگشت غضروف هیالین می­ شود. که با ایجاد درد دائم و ازبین بردن عملکرد مفصل، کیفیت زندگی بیمار را پایین می­ آورد.
برای درک بهتر چگونگی پیشرفت استئوآرتریت، به ویژه در مراحل اولیه و نیز ارزیابی اثر داروها و روش­های درمانی جدید، نیاز به مدل­ سازی آن در حیوانات می­ باشد. این مدل­ ها می­ توانند خود به­ خودی و یا القائی باشند. استئوآرتریت خود به­ خودی می­ تواند به صورت طبیعی در موش­های نژاد Str-Ort که به صورت ژنتیکی دست­کاری شده ­اند، رخ دهد. تزریق داخل مفصلی مواد شیمیایی نظیر منوآیودی­استات نیز می­ تواند سبب القاء استئوآرتریت گردد.
همچنین امروزه به صورت گسترده از مدل ­سازی­ های جراحی، برای القاء استئوآرتریت استفاده می­ شود که همگی ناپایداری مفصل را برای ایجاد این بیماری نشانه می­ روند. خوکچه­ ها معمولا برای تحقیق درباره­ ی غضروف مفصلی مورد استفاده قرار می­ گیرند و یک مدل معمول برای مطالعه روند بازسازی نقیصه غضروفی کانونی می­ باشند. پیشرفت شرایط تجربی القاء استئوآرتریت مشابه روند طبیعی این بیماری ناشی از بی­ ثباتی مفصل است و پاتولوژی گراس نهایی نیز دقیقا مشابه می­ باشد.
روش­ هایی که امروزه برای ایجاد استئوآرتریت استفاده می­ شود شامل برداشت منیسک جانبی و قطع رباط صلیبی قدامی است؛ که به نظر می­ رسد این روش­ ها باعث التهابات کمتری شده و تنها یک بی­ ثباتی مفصلی خفیف ایجاد می کنند که نه تنها ضایعات تکرارپذیری را در مدل ایجاد می­ کند بلکه ضایعات ایجاد شده مشابه ضایعات استئوآرتریت در انسان است. این روش امکان ارزیابی دژنراسیون غضروفی را به وسیله رادیوگرافی، بافت­ شناسی و آنالیز ملکولی فراهم می­ کند.

کارگزاری لاینر سیمانی در کاپ بدون سیمان

بابک سیاوشی

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 15, شماره 3, صفحه 74-77

پیش‎زمینه: مواد و روشها:‎‎‎‎یافتهها:‎‎‎نمرات نهایی هریس هیپ خوب یا عالی بودند (78%). یک مورد جابه‎جایی مشاهده شد.

‎ در مواقع ضروری، میتوان از ترکیب کاپ سیمان در پوسته بدون سیمان بدون مشکلات و عوارض مهم استفاده شود و نتایج قابل قبولی را در کوتاه مدت با پیگیری متوسط انتظار داشت.

واژه‎های کلیدی: تعویض مفصل هیپ، جراحی مجدد، تحلیل استخوان، سیمان استخوان

شیوه آسان وسریع میله گذاری فمور بصورت بسته با استفاده از ست ابداعی جا اندازی بسته شکستگی دراستخوانهای بلند

علی بیرجندی نژاد; حمید فرزادفرد; شکوفه فرزادفرد; مسلم مختاری فرد

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 15, شماره 3, صفحه 78-82

پیش‎زمینه: روش ترجیحی در تثبیت برخی شکستگی‌ها در استخوان‌های بلند استفاده از میله‌های داخل مغز استخوانی به صورت بسته می‎باشد. مزیت آن در قدرت بیومکانیکال بیشتر و حفظ کردن محل شکستگی از ترومای اضافی ناشی از جراحی است. با وجود این مزایا (به‎دلیل وقت‌گیر، در معرض اشعه بودند و خسته کننده بودن آن)تعدادکمی از جراحان این روش را انتخاب می‌نمایند. هدف این مقاله معرفی یک وسیله ابداعی برای کارگذاشتن سریع میله داخل استخوانی و با کاهش استفاده از اشعه ایکس است.

مواد و روش‎ها: هفت بیمار مرد دارای شکستگی فمور با میانگین سنی 32-28 سال نیازمند فیکساسیون با میله‎های اینترلاک با استفاده از ست ابداعی عمل جراحی شدند. متغیرهای مدت زمان عمل، نوع شکستگی و محل شکستگی مورد ارزیابی قرار گرفتند.

یافته‎ها: عمل جراحی تمامی بیماران با شکستگی بسته دیافیز فمور بدون هیچ‎گونه شکستگی همراه، در مدت‎زمان کل عمل جراحی با میانگین 116.57 دقیقه انجام شد. میانگین زمان مصرفی ست ابداعی از شروع اتصال قطعات ست ابداعی به استخوان و جااندازی و عبور گاید از محل شکستگی و رسیدن گاید به ته کانال دیستال 21.85 دقیقه بود. طول و راستای صحیح در تمام موارد به‎دست آمد.

نتیجه‌گیری: نتایج به‎کارگیری از این ست نشان داد که میله‎گذاری بسته شکستگی‎های فمور بدون و یا با حداقل انجام فلورسکوپی با ست ابداعی مذکور در مدت زمان مناسب و با راحتی کامل جراح برای بیماران قابل انجام است..

‌نتایج جراحی باز در شکستگی های قوزک پا

علی ماواییان; فرساد بیگلری; سیامک شعبانی; حمید مهدوی محتشم; سید مرتضی کاظمی

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 15, شماره 3, صفحه 83-88

پیش‎زمینه: شکستگی مچ پا حدود 10% کل شکستگی‎های اندام تحتانی را شامل می‎شود که با توجه به اهمیت این مفصل در راه‎رفتن و تحمل وزن نتایج درمانی شکستگی‎های این مفصل از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف پژوهش حاضر بررسی‏ نتایج درمان شکستگی‎های مچ پا با روش جااندازی باز و فیکساسیون داخلی است. ‏
مواد و روش‎ها: پژوهش حاضر از نوع عرضی بود. 169 بیمار با شکستگی‎های مچ پا که تحت درمان جراحی با روش جااندازی باز و فیکساسیون داخلی بودند نمونه آماری پژوهش را تشکیل دادند. بیماران توسط سیستم امتیاز دهی کلینیکی مچ پا و هیندفوت مورد ارزیابی و امتیازدهی قرار گرفتند. و براساس تقسیم‎بندی وبر به سه گروه A وB  وC  تقسیم شدند.
یافته‎ها: از 169 نمونه 53 نفر زن و 116 نفر مرد بود. شایع‎ترین نوع شکستگی بای مالئول بود و اکثر بیماران از اختلال در عملکرد روزانه و درد رنج می‎بردند. همچنین الگوی راه‎رفتن آنان دچار تغییر شده بود. و براساس تقسیم‎بندی دنیس وبر بیشترین میزان شکستگی در تیپ B بود (45%). میانگین امتیاز کلینیکی مچ پا و هیندفوت 51 ( 49-53 ‏CI‏ 95%) بود و میانگین نمرۀ گروه B 47 بود که نسبت به گروه A و C کمتر است.
نتیجه‎گیری: باتوجه به نتایج بدست آمده و مطالعات موجود هنوز نتایج درمان جراحی شکستگی های قوزک پا بصورت مطلوب نبوده (بخصوص در تیپ B دنیس وبر) و نیاز به بررسی‎های بیشتر و یافتن روش های مداخله‎ای مناسب‎تر در جهت بدست آوردن نتایج مطلوب بود.

بررسی واکنش‌های پاتالوژیک نسبت به کارگذاری سخت‌افزارهای ارتوپدی (نیل و پلاک)

مسعود شایسته آذر; محمدحسین کریمی نسب; سید محتار اسماعیل نژاد گنجی; سلمان غفاری; مهران رضوی پور; ابوالفضل کاظمی; عماد موید عابدی

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 15, شماره 3, صفحه 89-95

پیش‎زمینه: تاکنون مطالعات مختلفی در مورد اثرات موضعی و سیستمیک سخت‎افزارهای ارتوپدی انجام شده است. هدف از این مطالعه بررسی واکنش‎های پاتولوژیک نسبت به کارگذاری سخت­افزارهای ارتوپدی (نیل و پلاک) در بیماران بود.

مواد و روش‎ها: در یک مطالعه توصیفی، واکنش‎های پاتولوژیک 15 بیمار (12 مرد و 3 زن) با میانگین سنی 41/37 که تحت جراحی درآوردن سخت‎افزارهای کارگزاری شده ارتوپدی در دو بیمارستان در شهر ساری قرار گرفته بودند از طریق چک لیست، مشاهده و آزمایش پاتولوژی مورد بررسی قرار گرفت.

یافته‎ها: واکنش پوستی بعد از گذاشتن سخت‎افزار در هیچ کدام از بیماران مشاهده نشد. تنها در 66/6 % از بیماران عفونت بعد از گذاشتن سخت‎افزار مشاهده شد و جوش نخوردن نیز در یک مورد در بیماران دیده شد. عارضه سیستماتیک نیز در هیچ کدام از بیماران مورد مطالعه دیده نشد. لیکن اکثریت بیماران التهاب بافتی متوسط در محل کارگذاری سخت‎افزار داشتند. شواهدی دال بر بدخیمی نیز در هیچ‎کدام از نمونه‎های پاتولوژی مربوط به بیماران مشاهده نشد.

نتیجه‎گیری: با توجه به نتایج این مطالعه به نظر می‎رسد که التهاب‎های بافتی متوسط در کارگذاری سخت‎افزارهای ارتوپدی نیل و پلاک، عارضه شایع استفاده از نیل و پلاک‎های ارتوپدی در مراکز مطالعه شده می‎باشد.

نتایج درمان شکستگی های داخل مفصلی دیستال فمور به روش جراحی باز‌

سید مرتضی کاظمی; محمدرضا عباسیان; مانی کریم زاده; فرشاد صفدری; حمید مهدوی محتشم

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 15, شماره 3, صفحه 96-100

پیش‎زمینه: شکستگی‎های داخل مفصلی دیستال فمور (DFIAF) می‎توانند بسیار چالش برانگیز باشند. اگرچه نتایج خوبی از درمان این آسیب‎ها گزارش شده است اما همچنان مشکلات متعددی برای این بیماران باقی می‎ماند. ما در این مطالعه گذشته‎نگر به بررسی نتایج درمان DFIAF با روش جراحی باز و فیکساسیون داخلی (ORIF) با استفاد از پلاک قفل شونده (LCP) پرداختیم.
مواد و روش‎ها: در این مطالعه که در سال 1396 انجام شد، 51 بیمار که طی سال های 1393 و 1394 بدلیل DFIAF تحت ORIF قرار گرفته بودند، بررسی شدند. در ویزیت نهایی پرسشنامه «لی‎شلم» برای بیماران تکمیل شد. شدت درد و میزان رضایت بیماران با استفاده از معیار خطی بصری (VAS) اندازه‎گیری شد. همچنین بروز تغییرات دژنراتیو در مفصل ارزیابی گردید. دامنه حرکتی هر دو زانو اندازه‎گیری و با هم مقایسه شد. بیماران به‎طور میانگین 2/7±4/17 ماه (دامنه 27-13) پیگیری شدند.
یافته‎ها: در تمام بیماران ریداکشن قابل قبول و یونیون کامل به دست آمد. تغییرات دژنراتیو در 15 بیمار (4/29%) دیده شد. (درجه I و II براساس تقسیم‎بندی رادیولوژیک Lawrance-Kellgren). سه بیمار دچار عفونت سطحی و یک بیمار دچار عفونت عمقی شد که به شستشو و دبریدمان جراحی نیاز پیدا کرد. میانگین برای شدت درد برابر 3/1±7/2 (دامنه 4-0) بود. 19 بیمار به مصرف مسکن نیاز دشتند (2/37%). میزان رضایت از نتایج درمان برابر 1/1±7/7 (دامنه 9-4) بود. میانگین نمره «لی‎شلم» برابر 3/8±1/81 (دامنه 84-71) بود. میانگین دامنه حرکتی زانو در سمت جراحی شده به‎طور معناداری کمتر از سمت سالم بود (4/12±6/116 در برابر 3/7±3/125 درجه؛ 001/0>p). 
نتیجه‎گیری: درمان DFIAF با ORIF با یونیون شکستگی همراه است. اما میزان بروز تغییرات دژنراتیو، درد و کاهش دامنه حرکتی بسیار نگران کننده است.

درمان و مدیریت درد درتعویض مفصل زانو و ران

کامران بدیع زاده

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 15, شماره 3, صفحه 101-109

خلاصه

کنترل کافی و مناسب درد بعد از اعمال جراحی آرتروپلاستی مفصل ران و زانو می‎تواند یک چالش بزرگ باشد(1-2). مطالعات نشان داده که بیشتر از 50 درصد از بیماران که تحت این نوع جراحی قرار می‎گیرند از درد شدید و قابل توجه بعد از عمل شکایت دارند( (3,4و توتال نی درد بیشتری نسبت به توتال هیپ دارد. درد بعد از عمل درصورتی‎که کنترل نشود ممکن است منجربه پیدایش عواقب و عوارض بسیاری شود: از قبیل ایسکمی میوکارد، اختلال درعمل  ریه، ایلئوس پارالیتیک، رتانسیون ادراری، عوارض ترومبو آمبولی، عفونت در اثر نقص و اختلال سیستم ایمنی، تشویش و اضطراب و بالاخره مزمن شدن درد چنانچه درد بیشتر از سه ماه طول بکشد.(Chou R, Shekellp Jama,2010) بعلاوه کنترل ناقص و ناکافی درد می‎تواند عدم رضایت بیمار از جراحی، اشکال در توان‎بخشی بیمار و بستری شدن طولانی را به همراه داشته باشد(3). تأثیر منفی درد در توانبخشی سبب تأخیر و اختلال در بازگشت فانکشن و قدرت عضلات و برگشت به فعالیت معمول بیمار می‎گردد. مطالعات زیادی نشان داده که در توتال‎نی در مقایسه با توتال هیپ به دلیل درد بیشتر زمان بهبودی و برگشت به فعالیت، طولانی‎تر بوده و حدود 50روز طول می‎کشد(5) لذا کنترل درد در آرتروپلاستی زانو بواسطه بهبود دامنه حرکتی و قدرت عضلات اهمیت بیشتری نسبت به آرتروپلاستی هپ دارد(6)