جراحی استخوان و مفاصل ایران

اطلاعات نشریه

صاحب امتیاز: انجمن جراحان ارتوپدی ایران

سردبير: شاهچراغی-غلامحسین

موضوع :  پزشکی

شاپا چاپی: ۱۷۳۵-۲۹۶۷

شاپا الكترونيكی: ۱۷۳۵-۲۹۷۵

ايميل:  anjoman@iranoa.org

وبسایت:  ijos.ir

تعداد شماره ها: 51

تعداد مقالات: 378

تاریخ به رور رسانی:  1398/12/28

پیشگویی نکروز آواسکولار سر فمور پس از شکستگی‎های گردن فمور براساس خونریزی حین جراحی با روش‎های دریلینگ

کامران اسدی; احمدرضا میربلوک; علی کریمی; محمدصادق موسوی; سپهر ساغری; صادق عابدی; ارد غریبی; علی تبریزی

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 11, شماره 3, صفحه 91-96

پیش‌زمینه: ‎خونریزی ازمحل دریل پیچ پروگزیمال درشکستگی های گردن فمورممکن است توانایی پیشگویی در تشخیص نکروز آواسکولار را داشته باشد. در این مطالعه رابطه خونریزی از پیچ پروگزیمال درطی تثبیت داخلی شکستگی ها گردن فمور و نکروز آواسکولار بررسی شد.مواد و روش‎ها: در یک مطالعه توصیفی مقطعی، بیماران بین ۱۹تا ۶۰ سال که با شکستگی گردن فمور در طی سال ۱۳۸۷ به مراکز خدماتی درمانی رشت مراجعه کرده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. متغیرهای سن، جنس و نوع شکستگی (براساس گروه‎بندی «گاردن») ثبت گردید. سپس براساس  درناژ یا عدم درناژ خون از سوراخ انتهای پیچ پروگزیمال بعد از گذشت حداکثر ۵ دقیقه، وجود یا عدم وجود خونریزی ثبت شد.یافته‎ها: در این بررسی ۴۰ بیمار با میانگین سنی ۴.۱۴±۷۸.۳۹  وارد مطالعه شدند. ۲۲ نفر  (۵۵%) از انتهای پیچ پروگزیمال خونریزی داشتند و  ۱۸ نفر (۴۵%) هیچ گونه خونریزی نداشتند. میزان بروز نکروز آواسکولار در افراد بدون خونریزی انتهایی پیچ پروگزیمال ۱۱ مورد (۶۱%) بود که  ان اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (۰.۰۰۵=p).نتیجه‎گیری: باتوجه به میزان بروز نکروز آواسکولار در افراد بدون خونریزی پیچ پروگزیمال، می‎توان گفت خونریزی از محل این پیچ در شکستگی‎های گردن فمور شانس بروز نکروز  آواسکولار سر فمور را کاهش می‎دهد و می تواند در آینده این انتخاب را پیش روی جراحان قرار دهد تا به جای جااندازی و تثبیت داخلی، از همان ابتدا  آرتروپلاستی اولیه انجام دهند.

بررسی مقطعی آسیب باز تاندون‎های فلکسور و اکستانسور مچ و انگشتان دست در طول یک سال و اهمیت آن

کامران مظفریان; سوسن عندلیبی; حمیدرضا زموده

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 11, شماره 3, صفحه 97-101

پیش‌زمینه: آسیب باز تاندون‎های فلکسور و اکستانسور در دست و ساعد بیماران بسیار شایع می‎باشد اما تشخیص و درمان آن در کشورمان نواقصی دارد. بررسی این ضایعات قدم اول در خاتمه دادن به این مشکل می‎باشد.مواد و روش‎ها: در یک مطالعه گذشته‌نگر، ۸۵۲ بیمار که با تشخیص آسیب باز تاندون فلکسور و/یا اکستانسور مچ و/یا انگشتان در طی یک سال در یک مرکز درمانی شیراز عمل جراحی شده بودند، ‎مورد بررسی قرار گرفتند.یافته‎ها: مردان ۳۰-۱۶ سال بیشترین مراجعان بودند و شایع‎ترین آسیب ‎بریدگی با شیشه بود. ضایعات تاندون‎های فلکسور در منطقه 4 و ضایعات تاندون‎های اکستانسور در منطقه ۵ شایع‎تر بود. ۶.۲۲% بیماران صدمه عصبی عروقی همراه داشتند. شایع‎ترین عصب آسیب دیده عصب دیژیتال و پس از آن عصب اولنار بود. در 1/6% بیماران یکی از شریان‎های رادیال یا اولنار آسیب دیده بود.نتیجه‌گیری: معاینه دقیق عصب‎ها و به‎خصوص عصب دیژیتال که معمولاً ممکن است فراموش شود، اهمیت دارد. تعداد بسیار زیاد ضایعات تاندونی تنها در یک بیمارستان کشور از یک طرف و احتمال عدم تشخیص این ضایعات توسط همکاران غیرارتوپد از طرف دیگر حاکی از آن است که بایستی به روند فعلی تشخیص و درمان این ضایعات خاتمه داده شود.

ترمیم رباط متقاطع جلویی: مقایسه دو روش گرافت استخوان‌ـ تاندون پاتلاـ استخوان با گرافت همسترینگ چهارلایه

محمد رازی; محمد مهدی سرزعیم; غلامحسین کاظمیان; فریده نجفی; محمدامین نجفی

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 11, شماره 3, صفحه 102-109

 پیش زمینه: انتخاب نوع گرافت برای بازسازی رباط متقاطع جلویی همچنان بحث‌بر‌انگیز است. هدف از این تحقیق، مقایسه نتایج گرافت پاتلا با گرافت چهارلایه سمی‌تندینوس ـ گراسیلیس جهت بازسازی رباط متقاطع جلویی طی ۳ سال پیگیری بود.مواد و روش: در یک کارآزمایی بالینی تصادفی، ۷۱ بیمار با میانگین سنی ۲۹ سال برای پارگی رباط متقاطع جلویی طی یک سال درمان شدند. چهل و شش بیمار به روش گرافت استخوان ـ تاندون پاتلا ـ استخوان و ۴۱ بیمار به روش همسترینگ چهارلایه جراحی شدند. در زمان آخرین پیگیری، ۳۷ بیمار در گروه پاتلا و ۳۴ بیمار در گروه همسترینگ، از نظر بازگشت به سطح فعالیت قبل از آسیب، درد ، پایدری زانو، محدودیت حرکت، نمره IKDC و عوارض آن ارزیابی شدند.یافته‎ها: طی ۳۶ماه پیگیری، ۳۴بیمار در گروه پاتلا و ۲۸بیمار در گروه همسترینگ نمره IKDC خوب تا عالی داشتند (۰.۰۵≤p). تست«لاکمن» (Lachman) در ۲۳ بیمار گروه پاتلا و ۱۱ بیمار گروه همسترینگ طبیعی بود (۰.۰۴۳=p). در آخرین پیگیری، تست «پی‌ووت شیفت» (Pivot-shift) در ۲۹ بیمار گروه پاتلا و ۱۵ بیمار گروه همسترینگ، نرمال بود (۰.۰۳۸=p). تفاوت قابل توجهی در اختلاف قطر ران، افیوژن، محدوده حرکتی زانو، درد و عوارض پس از جراحی مشاهده نشد.نتیجه‌گیری: تمایل بیشتر به افزایش لاکسیتی و گرید تست «پیووت شیفت» در بیمارانی که تحت بازسازی زانو به روش همسترینگ قرار گرفتند در مقایسه با روش پاتلا وجود داشت. در رابطه با سطح فعالیت و عملکرد زانو، دو گروه نتایج مشابهی داشتند.

پیشگیری از فیبروز داخل مفصلی با آنتی‌بادی علیه فاکتور رشد اندوتلیال عروق (استفاده جدید از داروی بواسی زوماب در خرگوش)

محمد جعفر امامی; فریدون مجتهد جابری; نگار آذرپیرا; امیررضا وثوقی; نادر تنیده

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 11, شماره 3, صفحه 110-116

پیش‎زمینه: پیشگیری از فیبروز داخل مفصلی از طریق داروها و روش‌های جراحی مختلف، مقوله مهمی در ارتوپدی مدرن می‌باشد. این مطالعه جهت تعیین اثر داروی بواسی زوماب بر فیبروز داخل مفصلی در خرگوش‌ها انجام شد.مواد و روش‎ها: فیبروز داخل مفصلی با برداشتن استخوان کورتیکال در سمت داخل کوندیل فمور سمت راست ۳۰ خرگوش سفید زیر بیهوشی القا شد. خرگوش‎ها به‎صورت تصادفی به سه گروه تقسیم شدند. گروه کنترل سرم نمکی گرفتند، گروه یک تزریقه؛ تحت تزریق داخل مفصلی داروی بواسی زرماب (۲.۵ mg/kg) و گروه دو تزریقه، تحت دو تزریق داخل مفصلی در روز عمل جراحی و ۱۴ روز بعد از آن قرار گرفتند. چهل و پنج روز بعد از جراحی، حیوانات قربانی شدند. شدت فیبروز با میزان دامنه حرکت مفصل، مقیاس چسبندگی ماکروسکوپی و متغیرهای میکروسکوپی سنجیده شدند.یافته‎ها: اگرچه اختلاف معناداری بین گروه‌های کنترل و یک تزریقه از لحاظ متغیرهای ماکروسکوپی (دامنه حرکت مفصل و مقیاس چسبندگی) دیده نشد اما از لحاظ میکروسکوپی، همه متغیرها به‌جز بافت گرانولاسیون در گروه یک تزریقه بهتر بودند. گروه دو تزریقه در مقایسه با گروه یک تزریقه، نه تنها از لحاظ دامنه حرکت مفصل (۰.۰۰۱=p) و مقیاس چسبندگی (۰.۰۱۲=p)، بلکه از لحاظ تمامی متغیرهای میکروسکوپی، به‌جز میزان سلول‎ها و بافت گرانولاسیون، نسبت به گروه یک تزریقه برتری داشتند.نتیجه‎گیری: اگرچه تک دوز تزریق داخل مفصلی بواسی زوماب در پیشگیری از ایجاد فیبروز داخل مفصلی موثر است، اما تزریق مجدد آن باعث نتایج بهتری می‎شود.

تعیین اثر سه ماده کلرهگزیدین، بتادین و نئومایسین‌ـ‌ پلی‌میکسینB در استریل کردن تاندون آلوده (یک مطالعه تجربی در خرگوش)

حمیدرضا یزدی; فرشته شاهچراغی; فرزاد یزدی; مهدی رمضان شیرازی; حمیدرضا دهقانی

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 11, شماره 3, صفحه 117-120

پیش‌زمینه: هدف از این مطالعه، تعیین اثر سه ماده ضد‎عفونی‎کننده کلرهگزیدین ۰.۴%، بتادین ۱۰% و نیومایسین پلی میکسین B در استریل کردن تاندون آلوده در خرگوش‌ها بود.مواد و روش‎ها: در شرایط استریل، تاندون آشیل از ۲۰ خرگوش برداشته شد و به قطعات یک سانتی‎متری برش داده شد. در مجموع ۲۰۰ نمونه تاندون به‎دست آمد. نمونه‌ها به مدت ۱۵ ثانیه در کف اتاق عمل قرار داده شدند و در یکی از چهار گروه تجربی قرار گرفتند. در گروه اول (گروه کنترل)، نمونه‎ها پس از غوطه‎وری در محلول نرمال سالین به محیط کشت انتقال داده شدند. در سه گروه دیگر، قبل از انتقال به محیط کشت، نمونه‎ها برای ۹۰ ثانیه با نرمال سالین شستشو داده شد و در یک محلول آنتی‎بیوتیک (نئومایسین- پلی‌میکسین B) (گروه دوم)، کلرهگزیدین ۰.۴% (گروه سوم) و بتادین ۱۰% (گروه چهارم) قرار گرفت.یافته‌ها: در گروه اول ۴۱ مورد از ۵۰ نمونه کشت مثبت داشتند. در 50 نمونه از گروه چهارم دو مورد کشت مثبت پس از ۱۰ روز نگهداری در انکوباتور یافت شد، در حالی که در گروه دوم و سوم هیچ نمونه کشت مثبت مشاهده نشد.نتیجه‎گیری: کلرهگزیدین ۰.۴% و نئومایسین‌- پلی‌میکسین Bبهترین ضدعفونی‎کننده برای استریل کردن نمونه تاندون آلوده می‌باشند؛ اگرچه تفاوت قابل توجهی از نظر آماری با بتادین ندارند.

بازسازی رباط متقاطع جلویی با استفاده از پیوند تاندون همسترینگ و تاندون پاتلار (بررسی مقایسه‌ای نتایج کوتاه مدت)

جلیل زارع; عارفه هدایتی; محمدرضا هدایتی; محمود وکیلی; فرشاد صفدری

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 11, شماره 3, صفحه 130-135

پیش‎زمینه: درمورد انتخاب پیوند مناسب برای بازسازی آرتروسکوپیک رباط متقاطع جلویی تناقضات زیادی وجود دارد. در مطالعه حاضر، نتایج بالینی و عملکردی بازسازی آرتروسکوپی رباط متقاطع جلویی با استفاده از تاندون همسترینگ داخلی و تاندون پاتلار مقایسه شدند.

مواد و روش‎ها: در این مطالعه گذشته‌نگر، ۸۸ بیمار دچار آسیب رباط متقاطع جلویی در یک مرکز درمانی شهر یزد بررسی شدند. بیماران بر اساس نوع اتوگرافت مورد استفاده برای بازسازی آرتروسکوپی رباط متقاطع جلویی به دو گروه تاندون همسترینگ (۴۸ نفر) و تاندون پاتلار (۴۰ نفر) تقسیم شدند. در معاینه نهایی که پس از ٢/٢±١٨/٥ ماه در گروه همسترینگ و ٢/٩±١٩/٣ماه در گروه پاتلار انجام شد، شدت درد با استفاده از معیار دیداری درد (VAS) و دامنه خمیدگی زانو اندازه‎گیری شد. نتایج جراحی با استفاده از نمره «تگنرـ لی‌شُلم»  و KOOS  و توانایی بازگشت بیماران به فعالیت قبلی ارزیابی شد.

یافته‎ها: بین دو گروه از نظر دامنه خمیدگی زانو، نمره KOOS و «تگنرـ لی‌شُلم» اختلاف معنی‌دار وجود نداشت. میانگین نمره دیداری درد در گروه همسترینگ ٠/٣±٠/٩و گروه پاتلار ٠/٥±١/١٥ بود (٠/٠٥≤p). هشتاد درصد بیماران گروه تاندون پاتلار و ٨٥/٤% بیماران گروه همسترینگ توانایی بازگشت به فعالیت قبلی را به‎دست آوردند (٠/٠٥≤p).

نتیجه‎گیری: بازسازی آرتروسکوپیک رباط متقاطع جلویی با استفاده از اتوگرافت تاندون پاتلار و تاندون همسترینگ داخلی در کوتاه مدت موثر و با نتایج مطلوب بالینی و عملکردی همراه است و نوع گرافت تاثیری در نتایج کوتاه مدت بازسازی آرتروسکوپیک  این رباط ندارد.