جراحی استخوان و مفاصل ایران

اطلاعات نشریه

صاحب امتیاز: انجمن جراحان ارتوپدی ایران

سردبير: شاهچراغی-غلامحسین

موضوع :  پزشکی

شاپا چاپی: ۱۷۳۵-۲۹۶۷

شاپا الكترونيكی: ۱۷۳۵-۲۹۷۵

ايميل:  anjoman@iranoa.org

وبسایت:  ijos.ir

تعداد شماره ها: 51

تعداد مقالات: 378

تاریخ به رور رسانی:  1398/12/28

مقایسه اندازه‌گیری آنته‌ورژن گردن فمور به روش دوبعدی و سه‎بعدی

پونه دهقان; زهرا سقایی; فرید عباس زاده; مراد کریم پور; سهیل مهدی پور

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 13, شماره 1, صفحه 1-7

پیش‎زمینه: در روش‎های معمول اندازه‎گیری آنته ورژن به‎صورت دوبعدی، از اسلایس‎های سی‎تی‌اسکن و در روش سه‎بعدی از مدل استخراج شده استخوان از میان تصاویر سی‎تی‎اسکن استفاده می‎شود. هدف از انجام این مطالعه مقایسه اندازه‎گیری آنته ورژن گردن فمور به روش دوبعدی و سه بعدی بود.مواد و روش‎ها: در این مطالعه گذشته‌نگر، در ۴۰ بیمار (۶ مرد، ۳۴ زن) مراجعه کننده به یک مرکز درمانی تهران، آنته ورژن فمور به روش دو بعدی و سه بعدی با استفاده از سی‎تی‎اسکن ارزیابی گردید. نقاط مرجع برای اندازه‎گیری این زاویه در هردو روش شامل مرکز سر فمور، مرکز گردن فمور، و برآمدگی پشتی دو کوندیل فمور بود. در روش سه‎بعدی صفحه‎ای عمود بر محور آناتومی فمور به‎عنوان نمای ارزیابی تعریف شد.یافته‎ها: میانگین آنته ورژن با روش دوبعدی ۹/۸ و در روش سه بعدی ۱۶/۱۱محاسبه گردید. نمودار «بلاند- آلتمن» نیز بین دو روش دو و سه بعدی اختلاف معنی‌دار نشان داد.نتیجه‎گیری: اختلاف بین دو روش دو و سه بعدی می‎تواند با انتخاب اسلایس‎ها، نحوه قرارگیری بیمار بر روی تخت و یا تأثیر بدشکلی در روش دوبعدی وابسته باشد. در روش سه‎بعدی با تعیین صحیح تر علایم و زاویه دید فمور، خطاهای اندازه‎گیری کاهش می‎یابد. باتوجه به عدم وجود روش قطعی، لازم است بازبینی و مطالعات بیشتر در مورد نحوه اندازه‎گیری این زاویه صورت پذیرد.

تعیین دقیق محل استئوتومی اصلاحی در دفورمیتی واروس زانو

امیر رضا صادقی فر; آرش اکبری; محمود کریمی مبارکه

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 13, شماره 1, صفحه 8-15

پیش‌زمینه: استئوآرتریت مفصل زانو از علل اصلی ناتوانی در افراد مسن می‎باشد. شواهد نشان می‎دهند دفورمیتی واروس می‎تواند از انتهای فمور یا ابتدای تی‎بیا یا به‎علت لاکسیتی لیگامانی ایجاد شود. در صورت استئوتومی، در جای دیگر غیر از محل اصلی دفورمیتی، ممکن است باعث ایجاد دفورمیتی زیگزاگی گردد و احتمال خطر ایجاد استئوآرتریت را بالا ببرد. هدف از انجام این مطالعه، تعیین محل دقیق دفورمیتی در واروس و والگوس زانو بود.مواد و روش‎ها: مطالعه برروی ۴۰ بیمار مبتلا به دفورمیتی واروس و والگوس زانو با میانگین سنی ۲۷/۴ سال (۳۸-۱۹) انجام شد. از هر بیمار به‎صورت ایستاده پرتونگاری دیجیتال اندام تحتانی تهیه شد. سپس محورهای اندام با کمک کامپیوتر رسم و با روش‌‌های آماری تجزیه و تحلیل گردید.یافته‎ها: در ۹۴/۵% موارد محل دفورمیتی ابتدای تیبیا تعیین شد و در ۵/۵% محل دفورمیتی انتهای فمور قرار داشت که محل مناسب استئوتومی می‎باشد. در مطالعه ما مشخص شد که واروس زانو تحت تأثیر چند عامل می‎باشد به این ترتیب که دفورمیتی انتهای فمور در  ۶۷/۵% موارد و دفورمیتی ابتدای تیبیا در %۶۲/۵ موارد و لاکسیتی لیگامانی در ۷۷/۵% موارد دخیل است.نتیجه‎گیری: باتوجه به اینکه در دفورمیتی‎های واروس، محل دفورمیتی می‎تواند تحت تأثیر سه عامل ذکر شده باشد، توصیه می‎شود قبل از انجام مداخلات جراحی به کمک رسم محورها و زوایا محل اصلی دفورمیتی تعیین گردد.

تأثیر تزریق کتورولاک داخل زانو در کنترل درد بعد از عمل آرتروسکوپی

امیرمحمد نوالی; امین مرادی; ابوالفضل مختاری

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 13, شماره 1, صفحه 16-21

پیش‎زمینه: کنترل درد پس از جراحی از نکات عمده در ارتوپدی است. داروهای مخدر درد را به خوبی کنترل نمی‌کنند و می‌توانند عوارض متعددی داشته باشند. داروهای ضدالتهاب نقش موثری در کنترل درد دارند. در این مطالعه اثر تسکین درد  «کتورولاک» پس از جراحی آرتروسکوپی بررسی گردید.

مواد و روش‎ها: در یک مطالعه کارآزمایی بالینی دو سوکور، ۶۰ بیمار در محدوده سنی حدود ۴۵ سال که آرتروسکوپی زانو می‌شدند، به دو گروه ۳۰ نفره که از نظر سن و جنس همتا بودند، تقسیم شدند. در گروه مداخله ۳۰ میلی‌گرم کتورولاک و در گروه کنترل ۳۰ میلی‌لیتر نرمال سالین پس از عمل در زانو تزریق شد. درد پس از عمل و نیاز به داروهای مخدر در ساعات اولیه بررسی گردید.

یافته‎ها: در ۴ ساعت و ۸  ساعت بعد از عمل، در گروه کتورولاک کنترل درد به نحو معنی‌داری بهتر بود؛ لیکن ۱۲ و ۲۴ ساعت پس از عمل تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد. از نظر میزان نیاز به داروهای مخدر نیز تفاوتی مشاهده نشد. از نظر اختلال خواب که در گروه کتورولاک ۴۲/۸% و در گروه کنترل ۵۷/۳%  بود، نیز تفاوت معنی‌داری بین دو گروه وجود داشت (۰/۰۵p)

نتیجه‌گیری: تزریق کتورولک در زانو پس از آرتروسکوپی باعث کاهش درد فقط در ساعت اول می شود و میزان نیاز به داروهای مخدر را کاهش نمی دهد.

استئوتومی با روش گوه باز پروگزیمال تیبیا: مقایسه آزادسازی در مقابل حفظ رباط طرفی داخلی سطحی (با استئوتومی بالا یا پایین توبرکل تیبیا)

محمود کریمی مبارکه; محسن مردانی کیوی; علی اکبر کیخواه; خشایار صاحب اختیاری; کیوان هاشمی مطلق

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 13, شماره 1, صفحه 22-29

پیش‎زمینه: یکی از درمان‌های رایج برای «انحراف راستای» اندام تحتانی قبل از ۵۰ سالگی استئوتومی پروگزیمال تیبیا است. در روش استئوتومی گوه باز، رباط طرفی داخلی (MCL) نیاز به آزادسازی دارد. هدف از این مطالعه مقایسه عمل استئوتومی گوه باز با و بدون آزادسازی MCL و تعیین اثر احتمالی محل استئوتومی بر ناپایداری والگوس، ارتفاع پاتلا و شیب پشتی پروگزیمال تیبیا بود.مواد و روش‎ها: در یک کارآزمایی بالینی آینده‎نگر، ۵۹ بیمار مبتلا به واروس زانو که کاندید عمل استئوتومی گوه باز بالای تیبیا، در محدوده سنی50-16 سال بودند، به دو گروه استئوتومی با آزادسازی رباط طرفی داخلی (۳۰ بیمار، ۴۰ زانو) و بدون آزادسازی رباط طرفی داخلی  (۲۹ بیمار، ۳۶ زانو) تقسیم شدند. وجود بی‌ثباتی در والگوس، شیب پشتی تیبیا و همچنین نتایج «سیستم امتیازبندی زانو» (KSS) در مدت زمان ۱۷/۴ ماه (۲۴-۳ ماه) بررسی شدند.یافته‎ها: در بیماران گروه گوه باز بدون آزادسازی   MCLبا میانگین سنی ۹±۲۶/۷ سال، میانگین نمره کلی «سیستم امتیازبندی زانو» از ۱۵/۲±۵۳/۵ به ۱۳/۴±۸۱/۹ و در بیماران گوه باز با آزادسازی با میانگین سنی ۸/۴±۲۵/۵ سال، میانگین نمره کلی از ۱۴/۶±۵۲/۴ به ۱۷/۸±۶۵/۴ افزایش یافت. در گروه بدون آزادسازی MCL عوارض جراحی کمتر بود. معیار اینسال ـ سلواتی و شیب پشتی تیبیا بدون تغییر باقی ماند و ناپایداری والگوس کمتری مشاهده گردید.نتیجه‎گیری: هر دو روش منجر به افزایش نمره KSS شد، اما در گروه بدون آزادسازی این بهبود چشم‎گیر بود. در روش بدون آزادسازی، ناپایداری والگوس ایجاد نمی‎شود و عوارض عمل جراحی کمتر است.

آسپورین و استئوآرتریت زانو در ایران

روشنک جزایری; محمد قریشی; حمیدرضا سید حسین زاده; مژگان بابازاده; عنایت اله بخشی; حسین نجم آبادی; سیدمحمد جزایری

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 13, شماره 1, صفحه 30-35

۰/۰۴۵پیش‎زمینه: استئوآرتریت یک بیماری تخریب کننده مفاصل است. ژن آسپورین (ASPN) دستور ساخت یک پروتئین خارج سلولی غضروفی را صادر می‌کند. پلی‌مورفیسم‌های تکرار اسید آسپارتیک (D)، زمینه‌ساز بروز استئوآریت می‌باشند. وجود آلل D14 قابلیت ابتلا به استئوآرتریت را در جمعیت ژاپنی و چینی افزایش می‌دهد ولی در نژاد سفیدپوستان نقش مهمی ندارد؛ و آلل D15 نیز در جمعیت‌ یونانی به عنوان عامل خطر به شمار می‌رود. با توجه به شیوع بالای استئوآرتریت زانو در ایران، در این مطالعه تاثیر ژن آسپورین در افراد مبتلا به استئوآرتریت زانو بررسی گردید.

مواد و روش‌ها: تعداد ۱۰۰ بیمار مبتلا به استئوآرتریت زانو (۷۲ زن، ۲۸ مرد) که به صورت متوالی در یک مرکز آموزشی شهر تهران انتخاب شدند با ۱۰۰ نفر گروه کنترل بدون هیچ نشانه آرتریت یا بیماری مفصلی مقایسه شدند. تمامی افراد دو گروه ایرانی بودند. فراوانی آلل‌های تکرار D در دو گروه استخراج، و ارتباط بین پلی‌مورفیسم تکرار D و استئوآرتریت بررسی شد.

یافته‌ها: بین دو گروه بیمار و کنترل، از نظر فراوانی آلل‌های D14 و D15، برخی تفاوت‌های جزئی وجود داشت. در زنان ایرانی، ارتباط بین آلل D15 و آرتروز زانو معنی‌دار بود (۰/۰۴۵=(OR=۱/۷۳ ، %۹۵ CI=۱/۰۱-۲/۹۴ ،p و آلل D14 به طور معنی‌داری در مقابل آرتروز زانو نقش محافظتی به عهده داشت (۰/۰۳۲=p).

نتیجه‌گیری: آلل D15 می‌تواند یک آلل مخاطره آمیز در میان زنان ایرانی باشد. نتایج حاصل از رابطه بین آلل D15 و آرتروز زانو، نسبتا شبیه جمعیت زنان یونانی بود.

شل‎شدگی غیرعفونی اطراف پروتز مفصل ران (مرور کوتاه)

منصور ابوالقاسمیان

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 13, شماره 1, صفحه 36-42

شل شدگی غیرعفونی مفصل مصنوعی ران از جمله شایع‌ترین علل نیاز به تعویض مجدد مفصل ران است. در مورد مکانیسم ایجاد شل شدگی غیرعفونی اتفاق نظر وجود ندارد. بعضی آن‌ را یک روند کاملاً مکانیکی می‌دانند که ناشی‌ از نیروهای مکرری است که در طی زمان به ران وارد می‌گردد. بعضی دیگر، آن‌ را یک روند کاملاً زیستی‌ می‌بینند که به علت خورده شدن استخوان (ناشی‌ از ذرات ریز آزاد شده از سایش قسمت‌های مختلف پروتز) اتفاق می‌افتد. احتمالاً یک مکانیسم میانه، ایجاد شل شدگی را به صورت بهتری توجیه می‌کند. به این ترتیب که خوردگی استخوان، اتصالات بین پروتز و استخوان را تضعیف می‌نماید و آن‌ را نسبت به اثرات نیروهای چرخشی و قیچی شکل، که در نهایت باعث شل‌شدگی می‌شوند، آسیب پذیر می‌سازد. در این مقاله، خلاصه‌ای از پاتوفیزیولوژی، پیشگیری، تشخیص و درمان شل شدگی غیرعفونی پروتز مفصل ران ارائه می‌شود.

عکس‌برداری بالینی

احمدرضا افشار

جراحی استخوان و مفاصل ایران, دوره 13, شماره 1, صفحه 43-47

  در عکس‌برداری بالینی، یک مشکل یا بیماری نشان داده می‌شود. هدف از عکس‌برداری بالینی ارائه دقیق و صحیح یک موضوع پزشکی می ‎ باشد و موضوع اصلی تصویر، همان مشکل یا بیماری است. عکس‌برداری به پزشکان و جراحان در زمینه آموزش، ارائه سخنرانی ‎ ها و مقالات علمی، مشاوره ‎ های پزشکی، بحث بین همکاران، ارزیابی قبل و بعد از درمان، طرح ‎ ریزی درمانی و موارد پزشکی قانونی کمک می ‎ کند. لذا دانستن برخی نکات مفید در کاربرد بهتر هنر عکس‌برداری در علم پزشکی روزمره سودمند خواهد بود.