پژوهش در توانبخشی ورزشی

اطلاعات نشریه

صاحب امتیاز: دانشگاه بوعلی سینا

موضوع :  تربیت بدنی

شاپا چاپی: ۲۳۸۳-۱۴۶۴

شاپا الكترونيكی: ۲۳۸۳-۱۴۷۲

ايميل:  journal_tava@basu.ac.ir

وبسایت:  rsr.basu.ac.ir

تعداد شماره ها: 13

تعداد مقالات: 206

تاریخ به رور رسانی:  1398/12/28

شماره های پيشين نشریه

شماره جاری

بررسی اثر فعالیت وامانده ساز بر متغیرهای تعادل دینامیکی راه رفتن افراد با کف پای صاف

صالح عزیزی; نادر فرهپور; کیوان شریف مرادی

پژوهش در توانبخشی ورزشی, دوره 7, شماره 13, صفحه 1-18
شناسه ديجيتال (DOI): 10.22084/rsr.2019.18958.1450

زمینه و هدف: تغییر ساختار کف پا بر تعادل استاتیک و دینامیک اثرگذار است، اما تعامل بین صافی کف پا و خستگی فیزیکی در عملکرد تعادل دینامیکی راه رفتن افراد دارای کف پای صاف مشخص نیست. لذا هدف از تحقیق حاضر بررسی اثر یک فعالیت وامانده ساز بر متغیرهای تعادل دینامیکی راه رفتن افراد با کف پای صاف بود. روش بررسی: تعداد 10 فرد کف پای صاف و 10 فرد سالم در این تحقیق شرکت کردند. اطلاعات با استفاده از سیستم تحلیل حرکتی Vicon دو دستگاه صفحه نیرویKistler ثبت شد. متغیرهای تعادل و متغیر های فضایی زمانی قبل و بعد از اجرای پروتکل خستگی اندازه گیری شد. پس از 12 دقیقه دویدن با نمره درک فشار بالاتر از 17 تست پایان یافت. تحلیل آماری از آزمون t-test مستقل و وابسته در نرم افزار SPSS-19 و 05/0 α انجام شد. یافته‌ها: دامنه تغییرات عمودی مرکز ثقل در گروه کف پای صاف به‌طور معنی‌داری از گروه سالم بیشتر بود (01/0p=). خستگی باعث افزایش دامنه تغییرات مرکز جرم در صفحه فرونتال و همچنین عرض گام، در گروه کف پای صاف شد (03/0p=). نتیجه‌گیری: خستگی تعادل دینامیکی افراد کف پای صاف را کاهش می دهد که با افزایش جابجایی عمودی و جانبی مرکز جرم و افزایش عرض گام همراه است. بعد از خستگی افراد کف پای صاف در صفحه جانبی ناپایدارند و اجرای حرکات تعادلی در صفحه جانبی می تواند احتمال ابتلا به آسیب را در این افراد افزایش دهد لذا انجام چنین حرکاتی در این افراد بایستی با احیتاط بیشتری صورت گیرد.

تاثیر بریس مچ پا بر زمان رسیدن به پایداری و اوج نیروی عکس العمل عمودی زمین در زنان ورزشکار سالم با و بدون خستگی

زهرا رئیسی; آزاده عسگرپور کاجی; مسعود گلپایگانی; شهناز شهرجردی

پژوهش در توانبخشی ورزشی, دوره 7, شماره 13, صفحه 19-40
شناسه ديجيتال (DOI): 10.22084/rsr.2019.20329.1467

زمینه و هدف: هدف از انجام مطالعه حاضر تاثیر بریس پیشگیرانه مچ‌پا بر زمان رسیدن به پایداری و اوج نیروی عکس‌العمل عمودی زمین در ورزشکاران زن سالم با و بدون خستگی بود. روش بررسی: نوزده زن ورزشکار فعال دانشگاهی بطور داوطلبانه در مطالعه نیمه‌تجربی حاضر شرکت کردند. نیروی عکس‌العمل عمودی زمین و زمان رسیدن به پایداری توسط دستگاه اندازه‌گیری فشار کف‌پایی حین انجام فعالیت فرود در وضعیت با و بدون بریس قبل و بعداز خستگی ارزیابی شد. یافته‌ها: اطلاعات بدست آمده نشان داد استفاده از بریس بر زمان رسیدن به پایداری با و بدون خستگی تاثیری ندارد (05/0p). با توجه به نتایج بدست آمده بریس موجب کاهش در میزان اوج نیروی اول (01/0p=)و (04/0p=) و اوج نیروی دوم عکس‌العمل عمودی زمین (004/0p=)و (032/0p=) به ترتیب قبل و بعد از خستگی نسبت به وضعیت کنترل در قسمت جلوی پا شد. همچنین استفاده از بریس افزایش میزان اوج نیروی اول (009/0p=)و (02/0p=)، افزایش اوج نیروی دوم (025/0p=)و (002/0p=)، کاهش زمان رسیدن به اولین اوج نیروی عمودی (007/0p=)و (018/0p=) و کاهش زمان رسیدن به دومین اوج نیروی عمودی (026/0p=) و (01/0p=) را به ترتیب قبل و بعد از خستگی نسبت به وضعیت کنترل در قسمت عقب پا به‌همراه داشت. نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‌ها نتیجه‌گیری می‌شود که بریس بر زمان رسیدن به پایداری تاثیر ندارد و موجب افزایش اوج نیروی عمودی عکس‌العمل زمین و کاهش زمان رسیدن به آن در قسمت عقب‌پا می‌شود. بنابراین، استفاده از بریس‌های مچ‌پا با هدف اثرگذاری بر این فاکتورها و کاهش ریسک آسیب‌های مرتبط با آنها پیشنهاد نمی‌گردد.

مقایسه اثر آنی و بلند مدت تمرین دویدن رو به ‌جلو و رو به عقب بر حس وضعیت مفصل زانو

مصطفی شاه وردی; محمد حسین علیزاده; فواد صیدی

پژوهش در توانبخشی ورزشی, دوره 7, شماره 13, صفحه 41-54
شناسه ديجيتال (DOI): 10.22084/rsr.2018.8784.1176

زمینه و هدف: آگاهی از تأثیر تمرینات مختلف بر حس عمقی می‌تواند در طراحی برنامه تمرینی و پیشگیری از آسیب مفید باشد. هدف از تحقیق حاضر، مقایسه اثر آنی و بلند مدت تمرین دویدن رو به عقب و رو به ‌جلو بر حس وضعیت مفصل زانو می ‌باشد. روش تحقیق:30 ورزشکار دانشگاهی مرد در این تحقیق شرکت کردند که به دو گروه دویدن رو به ‌جلو و رو به عقب تقسیم شدند. حس وضعیت مفصل بوسیله فتوگرافی قبل، بعد از یک جلسه و پس از چهار هفته تمرین دویدن بر روی تردمیل در هر دو زنجیره حرکتی باز و بسته اندازه‌ گیری شد. یافته‌ ها: بلافاصله پس از دویدن رو به ‌جلو میانگین خطای مطلق بازسازی در زنجیره حرکتی بسته کاهش معناداری (0.035=p، اندازه اثر:1.24) می‌ یابد و بین دو گروه تفاوت معناداری در زنجیره حرکتی بسته وجود دارد (0.047=p)؛ اما در زنجیره حرکتی باز بین دو گروه تفاوت معناداری نبود (0.592=p). همچنین، پس از چهار هفته تمرین، کاهش میانگین خطای مطلق بازسازی تنها در آزمودنی ‌های گروه دویدن رو به عقب و در زنجیره حرکتی بسته معنادار بود (0.025=p، اندازه اثر: 1.34)؛ اما تفاوت معناداری بین دو گروه مشاهده نشد (0.305=p). نتیجه‌ گیری: دویدن رو به ‌جلو، اثر آنی مثبتی نسبت به دویدن رو به عقب بر حس وضعیت مفصل زانو دارد؛ اما در بلند مدت تفاوت معناداری بین این دو تمرین وجود ندارد. اما اثر معنادار و اندازه اثر بسیار بزرگ دویدن رو به عقب نشان می ‌دهد این تمرین از اثر بخشی مطلوبی برخوردار است.

مقایسه درد گردن دانشجویان دختر و پسر در حالت‌های مختلف عادت مطالعه

رضا رجبی; محمد کریمی زاده اردکانی; هومن مینونژاد; محسن نادری بنی; احسان آبشناس

پژوهش در توانبخشی ورزشی, دوره 7, شماره 13, صفحه 55-70
شناسه ديجيتال (DOI): 10.22084/rsr.2019.18998.1452

زمینه و هدف: امروزه دانشجویان برای ساعت های طولانی در یک حالت ایستا به مطالعه می پردازند. این حالات به دلیل تکرار زیاد روی انحنای ستون فقرات و وضعیت سر و گردن تأثیر می‌گذارد. هدف از پژوهش حاضر مقایسه‌ی میزان درد گردن در حالت های مختلف عادت مطالعه در دانشجویان دختر و پسر است. روش‌ بررسی: پژوهش حاضر از نوع توصیفی می باشد. در این تحقیق تعداد 1017دانشجو (511 دختر و 506 پسر) از 5 دانشگاه سطح تهران (به صورت هدفمند) که دارای رشته های تحصیلی و مقاطع تحصیلی مشابه بودند انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. به منظور کمی کردن میزان شدت درد در افراد مبتلا به گردن درد، از مقیاس بصری درد VAS استفاده شد. برای مقایسه‌ی یافته‌ها از روش آماری تحلیل واریانس یک طرفه و آماره ناپارمتریک فی کرامر و ضریب تعیین استفاده شد. یافته‌ها: یافته‌های تحقیق به طور کلی تأیید کرد عادات مختلف مطالعه بر درد گردن در دانشجویان دختر و پسر تاثیر دارد (برای دختران 003/0 = P-Value و برای پسران 001/0 = P-Value). بیشترین شاخص درد گردن دانشجویان دختر مر بوط به حالت 11 و کمترین حالت 6 و برای دانشجویان پسر بیشترین شاخص درد مربوط به حالت 11 و 8 و کمترین حالت 6 بود. نتیجه‌گیری: عادات غلط، مانند وضعیت‌های نامناسب مطالعه، در طولانی مدت می‌توانند باعث بروز الگوهای ضعیف اسکلتی-عضلانی شده و در نهایت به دردهایی مثل درد گردن، یکی از شایع‌ترین دردهای اسکلتی-عضلانی، ختم شوند.

تأثیر تمرینات استقامت عضلانی، هماهنگی و ترکیبی بر مهارت‌های حرکتی ظریف افراد با سندرم داون

مهین عقدایی; مهدی نمازی زاده; سیدمجتبی نظام خیرآبادی

پژوهش در توانبخشی ورزشی, دوره 7, شماره 13, صفحه 71-88
شناسه ديجيتال (DOI): 10.22084/rsr.2019.20302.1466

زمینه و هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرینات استقامت عضلانی، هماهنگی و ترکیبی بر مهارت‌های حرکتی ظریف افراد با سندرم داون بود. روش بررسی: این تحقیق از نوع نیمه تجربی، با هدف کاربردی بود.30 فرد با سندرم داون (23 پسر و 7 دختر) با دامنه سنی 20 تا 29 سال و میانگین سنی 2/24 سال از مرکز توانبخشی ارمغان عصر شهر تهران انتخاب شدند. با استفاده از آزمون پورد و پگبورد پیش‌آزمون گرفته شد سپس شرکت‌کنندگان به سه گروه با سه برنامه مختلف تمرینی تقسیم شدند (گروه یک: تمرینات استقامتی، گروه دو: تمرینات هماهنگی، گروه سه: تمرینات ترکیبی). برنامه مداخله شامل 16 جلسه 45 دقیقه‌ای بود. هر جلسه شامل سه زمان 15 دقیقه ای و 5 دقیقه استراحت بین زمان ها بود. بعد از پایان جلسات پس آزمونی مشابه با پیش‌آزمون گرفته شد. یافته‌ها: نتایج آزمون تحلیل واریانس یک راهه نشان داد که همه گروه‌ها با تمرینات پیشرفت معناداری کرده‌اند ولی بین تمرینات استقامت عضلانی، هماهنگی و ترکیبی تفاوت معنی داری وجود نداشت. نتیجه‌گیری: مطابق با نتایج برای بهبود مهارت‌های حرکتی ظریف افراد سندرم داون می‌توان از سه نوع تمرین استقامتی، هماهنگی و ترکیبی استفاده کرد، اما به نظر می‌رسد ترکیب تمرینات هماهنگی و استقامت عضلانی ارجح‌تر است. احتمالاً تمرینات ترکیبی باعث بهبود استقامت عضلانی و هماهنگی بین اندام‌ها به صورت همزمان می‌گردد.

تأثیر شش هفته تمرینات آبی با و بدون جلیقه وزنه بر شاخص‌های تعادل زنان میان‌سال مبتلابه اختلال در تعادل

نیلوفر رحمانی; امیر حسین براتی; فریبرز هوانلو; محمد کلانتریان

پژوهش در توانبخشی ورزشی, دوره 7, شماره 13, صفحه 89-102
شناسه ديجيتال (DOI): 10.22084/rsr.2019.17735.1419

هدف از تحقیق حاضر بررسی تأثیر 6 هفته تمرینات آبی با و بدون جلیقه وزنه بر شاخص‌های تعادل زنان میانسال مبتلابه نقص در تعادل می‌باشد.تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی است که بر روی 26 زن میانسال به روش نمونه گیری در دسترس که به صورت تصادفی به دو گروه تمرینات آبی جلیقه وزنه و گروه بدون جلیقه وزنه تقسیم‌شده‌اند انجام‌شده است. جهت ارزیابی تعادل از دستگاه تعادل سنج بایودکس استفاده شد. پس از پایان 6 هفته تمرینات آبی، تمامی مراحل پیش‌آزمون، در پس‌آزمون نیز تکرار شد. جهت تجزیه‌وتحلیل داده ها، از آزمونهای شاپیروویلک و تی مستقل و تحلیل واریانس ترکیبی و در سطح معنی داری 05/0 استفاده شد. از روش دی کوهن برای بررسی اندازه اثر تمرینات استفاده شد.نتایج آزمون آماری تحلیل واریانس ترکیبی نشان داد که در هر دو گروه با جلیقه و بدون جلیقه وزنه، مقادیر تعادل ایستا و پویای آزمودنی‌ها در پس‌آزمون نسبت به‌پیش آزمون پیشرفت داشته است (P0.05). همچنین اثرگذاری بیشتر تمرینات با جلیقه نسبت به تمرینات بدون جلیقه بر تمامی شاخص‌های تعادل ایستا و پویای آزمودنی‌های مشاهده شد.اکثر تحقیقات تمرینات آبی را باهدف بهبود تعادل در جوامع مختلف ازجمله سالمندان مورداستفاده قرار داده‌اند و جامعه میانسالان کمتر موردتوجه قرارگرفته است. اجرای تمرینات ترکیبی در آب به همراه جلیقه وزنه به‌خوبی می‌تواند فاکتورهای تعادل را پوشش داده و موجب بهبود تعادل افراد میانسال شود. لذا پیشنهاد می‌شود به‌منظور جلوگیری از اختلال در تعادل ناشی از افزایش سن، نسبت به بهره مندی از فواید تمرینات آبی با جلیقه وزنه در دوران میان‌سالی اقدام شود.

بررسی و مقایسه زوایای لوردوز،کایفوز و سر به جلو تنیس بازان روی میز با نرم جامعه غیر ورزشکار ایرانی

یوسف مقدس تبریزی; حمید غفوری آبادی; محمد هانی منصوری; هومن مینونژاد

پژوهش در توانبخشی ورزشی, دوره 7, شماره 13, صفحه 103-120
شناسه ديجيتال (DOI): 10.22084/rsr.2019.19473.1458

مقدمه و اهداف تمرینات ورزشی به عنوان شکل خاصی از فعالیت‌های بدنی جهت‌د‌ار، ممکن است بر فرایند شکل گیری وضعیت بدنی، اثرات مهمی داشته باشند. هدف از مطالعه حاضر مقایسه زوایای سر به جلو، کایفوز و لوردوز بین بازیکنان تنیس روی میز و نرم جامعه غیرورزشکار ایرانی بود. مواد و روش ها در این مطالعه 30 ورزشکار تنیس روی میز (میانگین سنی 74/2± 86/19 سال و قد 33/3±8/170سانتیمتر و وزن 30/3± 2/68 کیلوگرم) انتخاب ﺷﺪﻧﺪ. با استفاده از خط کش منعطف شاخص‌های کایفوز و لوردوز آزمودنی‌ها و با استفاده از دوربین عکاسی و روش فوتوگرامتری زاویه سر به جلو ورزشکاران تنیس روی میز اندازه گیری شد. برای تجزیه وتحلیل داده‌ها از آزمون تی تک نمونه ای در سطح(05/0 P) استفاده گردید. یافته ها نتایج تحقیق نشان داد که در ورزشکاران تنیس روی میز به طور معنی داری میزان زاویه کایفوز (44/4±92/43) بیشتر و لوردوز (73/6±6/27) کمتر از نرم جامعه افراد غیر ورزشکار می باشد (05/0P). همچنین میزان زاویه سر به جلو (6/5±2/48) ورزشکاران تنیس روی میز نسبت به نرم جامعه افراد غیرورزشکار به طور معنی داری بیشتر بود (05/0 P). نتیجه گیری از یافته های این تحقیق می‌توان نتیجه گرفت که ورزش تنیس روی میز به دلیل این که ورزشکاران در حین اجرای تمرینات، وضعیت خاص بدنی به خود می گیرند، موجب افزایش میزان زاویه‌ی سر به جلو و کیفوز ورزشکاران نسبت به غیرورزشکاران و کاهش میزان لوردوز کمری می شود. لذا پیشنهاد می شود که تمرینات کششی و تقویتی عضلات برای پیش گیری و اصلاح این ناهنجاری‌ها انجام شود.

ارتباط سفتی مفصل با ریسک بروز آسیب در اجرای فرود

محمد امین محمدیان; حیدر صادقی; مهدی خالقی تازجی

پژوهش در توانبخشی ورزشی, دوره 7, شماره 13, صفحه 135-150
شناسه ديجيتال (DOI): 10.22084/rsr.2019.18387.1435

زمینه و هدف: سفتی یکی از خواص مکانیکی ساختارهای بدن انسان است که نقش مهمی در بیومکانیک حرکات ورزشی داشته و می‌تواند بر ریسک بروز آسیب اثر‌گذار باشد. هدف از انجام این تحقیق، تعیین ارتباط سفتی مفاصل با ریسک بروز آسیب در اجرای فرود بود. روش بررسی: ۲۰ دانشجوی پسر فعال و سالم رشته تربیت‌بدنی و علوم‌ ورزشی به‌طور داوطلبانه در این تحقیق شرکت کردند. آزمودنی‌ها هاپینگ عمودی به سه شیوه دوطرفه، یک‌طرفه روی پای برتر و یک‌طرفه روی پای غیر برتر و با سه استراتژی ترجیحی، کنترلی و بیشینه را برای تعیین متغیرهای سفتی مفاصل مچ‌پا و زانو و آزمون فرود تک‌پا از روی سکو را برای تعیین متغیرهای منتخب بیومکانیکی مرتبط با ریسک بروز آسیب اجرا کردند. ارتباط سفتی اندام تحتانی با متغیرهای منتخب بیومکانیکی در اجرای فرود از طریق آزمون همبستگی پیرسون با سطح معناداری ۰۵/۰ تعیین شد. یافته‌ها: از بین متغیرهای سفتی مفصل مچ‌پا و سفتی مفصل زانو حین اجرای هاپینگ با استراتژی‌های مختلف (استراتژی کنترلی، ترجیحی و بیشینه)، سفتی مچ‌پا حین اجرای هاپینگ ترجیحی و بیشینه یک‌طرفه با متغیر اوج مؤلفه عمودی نیروی عکس‌العمل زمین و نرخ بارگذاری رابطه معنادار و مثبت، و سفتی مچ‌پا حین اجرای هاپینگ کنترلی دوطرفه با متغیر انرژی جذب‌شده مکانیکی رابطه معنادار و منفی داشت(۰۵/۰p). نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‌های تحقیق، می‌توان بیان کرد که سفتی زیاد مفصل مچ‌پا موجب افزایش ریسک بروز آسیب‌های استخوانی مانند استئوآرتریت زانو و استرس فراکچر می‌شود، درحالی‌که سفتی کم مفصل مچ‌پا ریسک بروز آسیب‌های بافت نرم را افزایش می‌دهد.

ارزیابی وضعیتهای مختلف ارگونومی دوچرخه بر فعالیت الکتریکی عضلات منتخب و عملکرد دوچرخه سوار قبل و بعد از اجرای پروتکل خستگی

شهرام لنجان نژادیان; جلیل رئیسی; لیلا ایران نژاد

پژوهش در توانبخشی ورزشی, دوره 7, شماره 13, صفحه 151-168
شناسه ديجيتال (DOI): 10.22084/rsr.2019.19212.1457

زمینه و هدف: دوچرخه سواری وسیله‌ای برای افزایش آمادگی جسمانی افراد است که توسط متخصصان قلب و توانبخشی به عنوان روشی درمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد. تحقیقات زیادی در زمینه بیومکانیک و ارگونومی دوچرخه سواری صورت گرفته تا اهدافی چون بهبود عملکرد، کاهش انرژی مصرفی و کاهش احتمال آسیب محقق شود. هدف از تحقیق حاضر مقایسه فعالیت الکتریکی عضلات راست کننده ستون فقرات، سرینی بزرگ و راست رانی و همچنین عملکرد دوچرخه سوار در شش وضعیت ارگونومیک دوچرخه قبل و بعد از اجرای پروتکل خستگی بود. روش بررسی: شش دوچرخه سوار زن حرفه‌ای با سابقه شرکت در رقابت‌های کشوری و آسیایی در این تحقیق شرکت کردند. شش حالت متفاوت تنظیم دوچرخه شامل ترکیب دو حالت فرمان و سه ارتفاع صندلی برای دوچرخه در نظر گرفته شد. فعالیت الکتریکی سه عضله منتخب و همچنین سرعت زاویه‌ای پدال‌زنی در قبل و بعد از اجرای پروتکل خستگی بر روی دوچرخه ارگومتر ثبت گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که در حالتهای مختلف تنظیم دوچرخه، اثر خستگی بر میزان فعالیت الکتریکی عضله راست کننده ستون فقرات تفاوت معناداری داشت. همچنین سرعت زاویه ای پدال زنی یا عملکرد ورزشی دوچرخه سوار در حالات مختلف تنظیم دوچرخه تفاوت معناداری نشان داد. نتیجه گیری: تنظیمات ارگونومی دوچرخه شامل تغییرات فرمان و صندلی برای خستگی کمتر عضلات و دستیابی به بهترین عملکرد ورزشی حائز اهمیت است. با توجه به نتایج تحقیق حاضر، بهترین حالت تنظیم دوچرخه به منظور ارتقاء عملکرد، حالتی است که صندلی بالاتر از ارتفاع مرجع و فرمان موازی با سطح زمین تنظیم شده باشد.

وضعیت بدنی و آسیب‌های ورزشی شایع در مردان نخبه کاراته‌کار

شهرزاد زندی; بشیر حسین زاده; کیوان بابان

پژوهش در توانبخشی ورزشی, دوره 7, شماره 13, صفحه 169-182
شناسه ديجيتال (DOI): 10.22084/rsr.2019.19156.1455

زمینه و هدف: اختصاصی‌بودن تمرین‌های ورزشی و تمرینات با الگوی تکراری می‌تواند بر سیستم اسکلتی-عضلانی تاثیرگذار باشد. هدف مطالعة حاضر، بررسی و مقایسه ناهنجاری‌های پاسچرال و آسیب‌های ورزشی کاراته‌کاران سبک کاتا و کومیته است. روش بررسی: 38 کاراته‌کار نخبه (20نفر کومیته، 18نفر کاتا) آزمودنی‌های تحقیق را تشکیل دادند. به منظور اندازه‌گیری کف‌پای صاف از شاخص استاهلی، برای ارزیابی ناهنجاری‌های زانو از کولیس، برای اندازه‌گیری میزان زاویه Q از گونیامتر یونیورسیال، برای اندازه گیری میزان کایفوز و لوردوز از خط‌کش منعطف و برای اندازه‌گیری میزان شیوع آسیب‌دیدگی از فرم جمع‌آوری اطلاعات استفاده شد. به منظور مقایسه این دو گروه از آزمون تیمستقل، برای مقایسه شیوع آسیب‌دیدگی از خی2 استفاده شد. یافته‌ها: نتایج آزمون تی مستقل نشان داد که بین میزان شاخص استاهلی کف پا (00.0P=) در گروه کومیته و کاتا، تفاوت معنی‌داری وجود دارد. اما بین کایفوز سینه‌ای (53.0P=)، لوردوز کمری (06.0P=)، زاویه Q (54.0P=)، فاصله کندیل‌های داخلی ران (86.0P=) و میزان فاصله قوزک‌های داخلی مچ پا (78.0P=) تفاوت معنی‌داری بین دو گروه مشاهده نشد (05.0P). همچنین بیشترین شیوع آسیب‌دیدگی مربوط به اندام تحتانی(58.4%) می‌باشد. نتیجه گیری: براساس نتایج مطالعه حاضر می‌توان بیان کرد که ورزش کاراته به‌دلیل نوع تمرینات ویژه و الگوی حرکات تکراری رایج می‌تواند بر وضعیت بدنی ورزشکاران تاثیر بگذارد. نتایج نشان داد که تمرینات طولانی‌مدت کاراته منجر به افزایش میزان شیوع کف‌پای صاف و زاویه Q ران در گروه کاتا و افزایش لوردوز کمری در گروه کومیته شده‌است. همچنین نتایج این مطالعه نشان داد که بیشترین میزان آسیب‌دیدگی در اندام تحتانی این ورزشکاران است.

تأثیر هشت هفته تمرینات مبتنی بر اصول NASM بر آزمون های عملکردی مفصل شانه

علی شریفی; وحید ذوالاکتاف

پژوهش در توانبخشی ورزشی, دوره 7, شماره 13, صفحه 183-195
شناسه ديجيتال (DOI): 10.22084/rsr.2018.16276.1374

هدف تحقیق: عملکرد مفصل شانه در فعالیت‌های شغلی آتش‌نشان‌ها بسیار اهمیت دارد. در این تحقیق، تأثیر هشت هفته تمرینات NASM بر محدودیت عملکرد حرکتی مفصل شانه مطالعه شد. روش تحقیق: آزمون تحرک‌پذیری شانه بر روی تمام آتش‌نشان‌های اصفهان اجرا شد و از میان داوطلبان دارای محدودیت عملکردی، 17 نفر بطور تصادفی انتخاب شدند. سپس از آنها چهار آزمون‌ عملکردی معیار (تعادلی Y، بالا آوردن دست‌ها، خاراندن اپلی و چرخاندن شانه) گرفته شد. پس از هشت هفته، آزمون‌های معیار مجددا تکرار شدند و آزمودنی‌ها وارد دوره تمرینی با رویکرد NASM شدند. برنامه تمرینی هشت هفته‌ای و در هر هفته شامل سه جلسه یک ساعتی بود. بعد از اتمام دوره تمرینی، آزمون‌های معیار تکرار شدند. تحلیل داده‌ها توسط آنوای یک‌سویه درون‌گروهی در سطح معناداری 05/0 انجام شد. یافته‌ها: از 524 آتش نشان شاغل، 210 نفر (%40) در عملکرد حرکتی شانه مشکل داشتند. در پایان 8 هفته بی‌تمرینی، در هیچ یک از چهار معیار عملکردی مفصل شانه تغییر معنادار مشاهده نشد (P≥0/05 و d≤0/03). در حالی که در پایان دوره تمرینی 8 هفته‌ای، در هر چهار معیار پیشرفت معنادار مشاهده گردید (P≤0/05 و d≥0/04). بحث و نتیجه‌گیری: یافته‌های توصیفی نشان داد درصد چشمگیری از آتش‌نشان‌ها در عملکرد مفصل شانه محدودیت دارند. یافته‌های استنباطی نیز نشان داد تمرین با رویکرد NASM عملکرد مفصل شانه را بهبود داده است. براساس این نتایج، می توان برای مشاغل سنگین دستی مثل آتش نشانی، استفاده از رویکرد NASM را در طراحی تمرینات مفصل شانه توصیه نمود.

تاثیرتمرینات عصبی عضلانی بر قدرت عضلات هیپ، ناحیه مرکزی و مکانیک های پرش ـ فرود در ورزشکاران با بازسازی رباط صلیبی قدامی

کاظم نوروزی; رضا مهدوی نژاد; محمدرضا محمدی; امیرشهریار آریامنش

پژوهش در توانبخشی ورزشی, دوره 7, شماره 13, صفحه 121-134
شناسه ديجيتال (DOI): 10.22084/rsr.2019.18377.1434

زمینه و هدف: شیوع بالای آسیب مجدد رباط بازسازی شده یکی از مسائل پیچیده پس از عمل جراحی است. لذا هدف از تحقیق حاضر تاثیرتمرینات عصبی عضلانی بر قدرت عضلات هیپ، ناحیه مرکزی و مکانیک های پرش ـ فرود در ورزشکاران با بازسازی رباط صلیبی قدامی بود. مواد و روش‌ها: تعداد 24 ورزشکار با سابقه بازسازی رباط صلیبی قدامی به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. قبل و بعد از پروتکل تمرینات عصبی عضلانی (8 هفته،3 جلسه در هفته) از هر دو گروه ارزیابی قدرت ایزومتریک عضلات هیپ، استقامت عضلات ناحیه مرکزی و مکانیک های پرش فرود به ترتیب با استفاده از دینامومتر ایزوکنتیک، آزمون های ثبات مرکزی مک گیل و پرسشنامه امتیازدهی خطای پرش ـ فرود به عمل آمد. اطلاعات با استفاده از آزمون تی همبسته و آزمون آنوا برای اندازه‌های تکراری در سطح معناداری (05/0P ) مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج تغیرات درون گروهی گروه تجربی نشان داد که میزان قدرت ایزومتریک عضلات، استقامت عضلات ناحیه مرکزی و امتیاز خطای پرش ـ فرود در پس آزمون نسبت به پیش آزمون بهبود معنی داری داشت(05/0P ) که این تغییرات در گروه کنترل معنی دار نبود. همچنین تغییرات بین گروهی در دو گروه تجربی و کنترل در تمام متغیرها (05/0P ) تفاوت معناداری را نشان داد. نتیجه‌گیری: براساس این نتایج می‌توان نتیجه گرفت که بخش‌های بالای زانو اثر قابل توجهی روی استراتژی‌های کنترل حرکتی دارد.

ابر کلیدواژگان